Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

...μα δεν χωράω στην ύλη

 

Ατομική μου ενέργεια









Πάρε με νύχτα, πάρε με
στων αστεριών το άρμα
να σεργιανίσω μια ψυχή
που τυραννάω καιρό

Στον κόσμο αυτό παιδεύτηκα
γιατί ήρθα μ' ένα κάρμα
το παραπέρα απ' τη ζωή
να μάθω ν' αγαπώ

Ατομική μου ενέργεια
κι ανάσα μου στα χείλη
την πρώτη ουσία, την αρχή,
σηκώστε με να δω

Όχι από περιέργεια,
μα δε χωράω στην ύλη
κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή
την έχει για θεό

Δίνε μου, κόσμε, δίνε μου
το πιο θλιμμένο όπα
να στο γυρίσω μια στροφή
με σώμα ευγενικό

Κι αν είναι από το είναι μου
κι απ΄ την καρδιά που το 'πα
να γίνει η αγάπη προσευχή
και στάχτη το κακό

Ατομική μου ενέργεια
κι ανάσα μου στα χείλη
την πρώτη ουσία, την αρχή,
σηκώστε με να δω

Όχι από περιέργεια,
μα δε χωράω στην ύλη
κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή
την έχει για θεό



 Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη


2 σχόλια:

  1. Όχι από περιέργεια,
    μα δε χωράω στην ύλη
    κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή
    την έχει για θεό!
    Δεν έχω να πω τίποτε άλλο!
    Τα είπε όλα η Νικολακοπούλου.
    Συγχαρητήρια για την επιλογή σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να είσαι καλά SUPRNOVA, σ'ευχαριστώ.Όντως ο στίχος είναι σα να 'ναι γραμμένος απο κάποιον φυσικό επιστήμονα.Το πιο περίεργο είναι ότι το τραγούδι ενώ μου ήταν γνωστό απ το παρελθόν, χθες "αντιλήφθηκα" ή μάλλον συνειδητοποίησα, πόσο φιλοσοφημένος είναι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή