Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Ευχή για ένα κομμάτι...Ζωής







La marioneta

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. 
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. 
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. 
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. 
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα! 
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.


Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. 


Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…. 

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… 


Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα. 


Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!



 Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.


 Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.


 Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.


 Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.


 Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. 



Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. 


Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά...
βρες χρόνο να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Αν δεν το κάνεις σήμερα, θα είναι όπως χθες κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειράζει.
Ξεκίνα να κάνεις πράξη τα Όνειρά σου
Τώρα είναι η ώρα...

Το ποίημα έγραψε ο Μεξικάνος εγγαστρίμυθος Johnny Welch για την κούκλα που χρησιμοποιούσε στις παραστάσεις του
Η μουσική είναι του RENE AUBRY
Frenesie(Invites sur la Terre) & 
Lungomare(Plaisirs D'Amour)



...σήμερα, απόψε.




ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ
ΣΕ ΟΛΟΥΣ






Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Χρωστούγεννα ... μ' ένα Tango








έτσι...γιατί στο χρωστώ




Απόψε θ' αλλάξω χρώμα 
σ΄όλο το φόντο τ' ουρανού
 με πινελιά μενεξεδιά 
στης μνημοσύνης  τ' άστρο
έτσι... γιατί στο χρωστώ



απ' όλες  τις  πανσέληνες
 που είχαν  πικρό το  χνώτο
θα φυλακίσω  όλο το φως  
μες των δοντιών  το σμάλτο
έτσι...γιατί στο χρωστώ




 Σ 'αυτήν του Ήλιου τη τροπή 
 με σε ταγκό θα στροβιλίσω  
σαν την deλή του φεγγαριού 
 τ'αστέρια όλα θ' αγγίξω



και θα  φυλάξω  όλο το φως
μες της καρδιάς τον χτύπο
να τον ακούς να λησμονάς 
του σκοταδιού τις πίκρες 
έτσι...γιατί στο χρωστώ
7Άστερε   

Ν-Α-Χ-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ι
Σ-Τ-Ι-Ν-Α-Ρ-Χ-Ι
Χριστίνα 





Καλά Χριστούγεννα  
σε όλους









  


                                     

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

ΣΤΟΟΥΝΧΕΤΖ (Stonehenge) & ΚΑΡΑΧΟΥΝΤΖ (Karahunj) - Οι μύθοι του "Κύκλου των Γιγάντων"






Καθώς πλησιάζει η 21 πρώτη του Δεκέμβρη, όπου αστρονομικά ξεκινάει το χειμερινό ηλιοστάσιο (η αναφορά μου εδώ:"Γιορτάζοντας τους αέναους κύκλους της Φύσης") σκέφτηκα να αναφερθώ και στην ιστορία ή μάλλον τον μύθο, του Stonehenge 
( κρεμώμενη πέτρα), που είναι αναμφισβήτητα το διασημότερο νεολιθικό μνημείο  στον πλανήτη.




Οι πέτρες του Στόουνχετζ που είναι ευθυγραμμισμένες στην ισημερία, έχουν δώσει λαβή για την ερμηνεία της περιοχής σαν “αρχαίο αστεροσκοπείο” αν και  αυτή την άποψη, αμφισβητούν πολλοί. Ωστόσο υπάρχει και μία αναφορά ότι τους ογκόλιθους τους µετέφερε από την Ιρλανδία, ο µάγος Μέρλιν,  κάνοντάς τους να «χορεύουν πάνω από τη θάλασσα».




Ο πρώτος επιστήμονας που αντιλήφθηκε την λειτουργία του ήταν ο Τζον Σμίθ ο οποίος ανέλυσε τη σημασία του σ’ ένα ημερολόγιο του 1771, βασισμένος σε κάποιες στοιχειώδεις αστρονομικές παρατηρήσεις, όπως ότι κατά το θερινό ηλιοστάσιο, οι ακτίνες του Ήλιου περνούν ανάμεσα από τους δύο τρίλιθους στην άκρη του εσωτερικού πετάλου.


Ο αστρονόμος Φρέντ Χόιλ ( 1915 – 2001 ) ανακάλυψε ότι η όλη κατασκευή έγινε σαν "όργανο πρόβλεψης των εκλείψεων". 



Μολονότι πολλά από τα μυστήρια του Στόουνχετζ, δεν έχουν διαλευκανθεί, γνωρίζουμε ότι χρησίμευε στον καθορισμό του ημερολογίου, του εορτολογίου και των τελετουργιών της ιδιαίτερης θρησκείας του “πολιτισμού των μεγαλίθων”.
Αυτός ο πολιτισμός εκτείνεται από την Εγγύς Ανατολή έως τη Μεσόγειο κι από την Ισπανία έως τη Βόρεια Ευρώπη. Περίπου της ίδιας εποχής με τις πυραμίδες της Αιγύπτου, το Στόουνχετζ – το πιο ολοκληρωμένο από αυτά τα μνημεία – θυμίζει την κίνηση των άστρων.


Το Stonehenge θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα μεγαλιθικά μνημεία στον κόσμο. Οι λόγοι για τους οποίους κατασκευάστηκε είναι άγνωστοι, αν και οι υποθέσεις που υπάρχουν είναι πολλές. 






Βρίσκεται τοποθετημένο στην πεδιάδα Salisbury τρία χιλιόμετρα από την πόλη Wiltshire στην νοτιοδυτική Αγγλία.

Η κατασκευή του χωρίστηκε σε τρία μέρη και χρειάστηκαν συνολικά 25 γενιές για να ολοκληρωθεί. Η πρώτη φάση της κατασκευής του έγινε την περίοδο 2950-2900 π.Χ. όπου δημιουργήθηκε ο κύκλος της κατασκευής, διαμέτρου 100 μέτρων και τοποθετήθηκαν ξύλα σε 56 τρύπες που δημιουργήθηκαν γύρω από την περιφέρεια του κύκλου.






 Η δεύτερη φάση κάλυψε την περίοδο 2900-2400 π.Χ. όπου τοποθετήθηκαν οι πρώτες πέτρες και δημιουργήθηκε και το κέντρο του μνημείου με την τοποθέτηση ξύλων. Τέλος στην Τρίτη φάση που διήρκησε μεταξύ 2550-1600 τοποθετήθηκαν και οι υπόλοιπες πέτρες και πήρε την σημερινή του μορφή. Πάντως η χρήση του ανακαταλήφθηκε γύρω στο 1400 π.Χ.

Ξανά χρησιμοποιήθηκε στο μεσαίωνα για ιεροτελεστίες των δρυϊδων και μετέπειτα στις μέρες για διάφορα ετήσια φεστιβάλ Pop/rock και για τουριστικούς λόγους. Τέλος απαγορεύτηκε η προσέλευση του κοινού από το 1978 και μετά λόγω καταστροφής του μνημείου. Παρατηρήθηκε πτώση και καταστροφή των πετρών μέχρι και γκράφιτι πάνω σε αυτές. Οι μόνοι πλέον που έχουν πρόσβαση είναι οι δρυΐδες και αυτοί μόνο για συγκεκριμένες μέρες το χρόνο. Ο τρόπος με τον οποίο μεταφέρθηκαν οι πέτρες και τοποθετήθηκαν στις θέσεις τους, προβληματίσει ακόμα τους επιστήμονες.


Υπάρχουν συνολικά περίπου 60 πέτρες όπου η μεγαλύτερη από αυτές έχει ύψος 7 μέτρα πάνω από τη γη και 2,4 θαμμένα στο έδαφος. Το βάρος τους φτάνει και μέχρι 45 τόνους και η κοντινότερη πηγή βρισκόταν σε απόσταση 30 χιλιομέτρων. Μερικοί υποστηρίζουν ότι σύρανε τις πέτρες πάνω σε κυλινδρικά ξύλα μέχρι ενός σημείου μετά τα μετέφεραν μέσω ποταμού και ύστερα πάλι τις σύρανε. Στη συνέχεια για να τοποθετηθεί κάθε πέτρα στην θέση της χρειάζονταν περίπου 600 άντρες και καλός συγχρονισμός. Τέλος αυτό το εγχείρημα έγινε σε μία πολύ μεγάλη χρονική περίοδο. 



Πράγμα που σημαίνει ότι τα άτομα που πήραν μέρος στην κατασκευή του εναλλάσσονταν, κάτι που δυσκόλευε ακόμα πιο πολύ την οργάνωση της όλης επιχείρησης. Οι επιστήμονες πέρα από τις εικασίες δεν έχουν κάτι χειροπιαστό στο οποίο να μπορούν να βασιστούν και να κατανοήσουν πως δημιουργήθηκε όλο αυτό το οικοδόμημα.
Φυσικά υπάρχουν και κάποιοι μύθοι που διασώζονται στις μέρες μας γύρω από την δημιουργία του Stonehenge. Ο κυριότερος μύθος λέει ότι ο βασιλιάς των Βρετανών Aurelius(πατέρας του βασιλιά Αρθούρου) ήθελε να φτιάξει ένα μνημείο στην τοποθεσία που είχαν θαφτεί 300 ευγενείς που είχαν σφαγιαστεί από Σάξονες στρατιώτες. Τότε ο βασιλιάς συμβουλεύτηκε το μάγο Μέρλιν που θα μπορούσε να βρει ένα τέτοιο μνημείο,



 και ο μάγος του απάντησε ότι υπάρχει ένα βουνό στην Ιρλανδία όπου υπάρχει ένας κύκλος από γιγάντιες πέτρες που λέγονταν (Ο Κύκλος των Γιγάντων), γιατί πιστεύεται ότι τις είχαν μεταφέρει από την Αφρική γίγαντες.



Αυτές οι πέτρες λέγεται ότι είχαν την ικανότητα να γιατρεύουν. Ο βασιλιάς προσπάθησε να μεταφέρει τις πέτρες χωρίς επιτυχία, οπότε ο μάγος Μέρλιν χρησιμοποιώντας την μαγεία του της μετέφερε πετώντας και τις τοποθέτησε στην πεδιάδα Salisbury.
Το βέβαιο είναι ότι το σημείο,  χρησιμοποιούνταν ως παρατηρητήριο για τη θέση του ήλιου, γιαυτό άλλωστε κάθε χρόνο συγκεντρώνεται πλήθος ανθρώπων στο Stonehenge  για να υποδεχθούν με γιορτές (τελετές) τα ηλιοστάσια αλλά και τις ισημερίες.






Karahunj (ΚΑΡΑΧΟΥΝΤΖ )
Το Stonehenge της Αρμενίας


Καθώς αναζητούσα  πληροφορίες όμως  για το  Stonehenge, ανακάλυψα  ακόμη μία  εξίσου "μυστήρια" τοποθεσία στην Αρμενία, το Karahunj (Κάραχουντζ),με ιδιαίτερα

  
 περίεργα ευρήματα λιθογραφιών, αλλά και εικασίες ιστορικών, που  οδηγούν στην άποψη, ότι



 μπορεί το μνημείο, να ήταν ακόμη ένα μεγαλιθικό "αστρονομικό παρατηρητήριο".










Πληροφορίες - Πηγές
vitaraclub.gr
aces.gr
youtube.com





Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Καλωσορίζω ... ακόμα έναν χειμώνα

       







ΚΑΛΟ  ΧΕΙΜΩΝΑ

Εύχομαι καλό μήνα σε όλους, με τον πιο γνωστό "μουσικό" χειμώνα (Winter) του Vivaldi.

Με μία διαφορετική και κάπως ιδιαίτερα  επεξεργασμένη μουσικά μελωδία, του κλασικού κομματιού  ...  ma ll(n)on tropo!



Eren Eralp - Vivaldi / Winter (Rock Cover) from Dokuz Film Reklam ve Animasyon on Vimeo.



















Χειμώνας

Giuseppe Arcimboldo, Winter, 1573.



Καλωσορίζω ακόμα ένα χειμώνα
κίτρινα φύλλα πέφτουνε στη γη
Γύρω μου πρόσωπα γυμνά και μόνα
ρίχνουν τα φύλλα τους κι αυτά στο χώμα

Κάτι συμβαίνει σαν να φύγαν όλοι
κορμιά ερείπια μόνα τους γυρνούν
δεν είναι μάνα τους αυτή η πόλη
ν’ ανοίξει μια αγκαλιά να μπούνε όλοι

Νάνι νάνι νάνι νάνι να
κοιμηθείτε όλοι φρόνιμα
νάνι νάνι νάνι νάνι να
φυλαχτείτε από τ’ ανθρώπινα

Δεν είναι μόνο τα σπουργίτια φως μου
τ’ αδέσποτα παιδιά των φαναριών
είναι το κρύο στην καρδιά του κόσμου
είναι ο χειμώνας που φωλιάζει εντός μου

Νάνι νάνι νάνι νάνι να
κοιμηθείτε όλοι φρόνιμα
νάνι νάνι νάνι νάνι να
φυλαχτείτε από τ’ ανθρώπινα

Νάνι νάνι νάνι νάνι να
κοιμηθείτε όλοι φρόνιμα
νάνι νάνι –νάνι νάνι να
φυλαχτείτε από τ’ ανθρώπινα











Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Με έπαθλο ... ένα νέο τεχνητό μέλος



Μις Νάρκη  







Τα σημάδια στο σώμα, ενός χρόνιου πολέμου

Πόσο εύκολα, άραγε  μπορούν να καλυφθούν αυτά  τα σημάδια που αφήνει ο πόλεμος στο σώμα, με αυτόν τον  αποκαλούμενο «διαγωνισμό ομορφιάς», χαρίζοντας  στη νικήτρια, ένα τεχνητό μέλος…;
Ένα  "έπαθλο" που δεν θα ξεδιψάσει τη δίψα, δε θα χορτάσει την πείνα και δεν θα αποκαταστήσει ποτέ την "ψυχική αναπηρία" που αφήνει ένας πόλεμος. Το μόνο που μπορεί να προσφέρει θα ' ναι ίσως ένα "μπάλωμα" στην ανάμνηση ότι τον έχεις βιώσει... 





Έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους διαγωνισμούς ομορφιάς στον κόσμο παρουσιάζει το νέο ντοκιμαντέρ της Εμπόλεμης Ζώνης του Σωτήρη Δανέζη, με τίτλο «Μις Νάρκη 2008».
Ο φακός της εκπομπής ταξιδεύει στην 3η πιο ναρκοθετημένη περιοχή του πλανήτη, όπου 18 ξεχωριστές γυναίκες διαγωνίζονται για ένα διαφορετικό τίτλο ομορφιάς. Στα δώρα της νικήτριας δεν συγκαταλέγεται ένα συμβόλαιο με πρακτορείο μοντέλων, ούτε ένα αυτοκίνητο. Δε θα κάνει ταξίδια στον κόσμο, ούτε φωτογραφήσεις για περιοδικά μόδας. Το δώρο της θα είναι, απλώς, ένα τεχνητό προσθετικό μέλος.
Στα καλλιστεία, που διεξάγονται για πρώτη φορά στην Αγκόλα, τη χώρα όπου σχεδόν σε κάθε κάτοικο αντιστοιχεί και μια θαμμένη νάρκη, οι υποψήφιες Μις είναι όλες γυναίκες ακρωτηριασμένες, θύματα των ναρκών.


Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ τις ακολουθούν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τον διαγωνισμό, καταγράφουν τα όσα έγιναν τη μεγάλη βραδιά, αλλά και την επόμενη μέρα για τη νικήτρια και τις ηττημένες.
Οι 18 υποψήφιες, μια από κάθε επαρχία της χώρας, παίρνουν μέρος σε σεμινάρια ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης, μαθαίνουν πώς να περπατούν στο κόκκινο χαλί της πασαρέλας, φωτογραφίζονται και δίνουν το μήνυμα: Ο καθένας έχει το δικαίωμα να νιώθει όμορφος.
Την ίδια ώρα ο εμπνευστής των καλλιστείων, Νορβηγός σκηνοθέτης Μόρτεν Τράαβικ, δέχεται έντονη κριτική τόσο για το έπαθλο όσο και για το ποσό που συγκέντρωσε στην πατρίδα του και ξόδεψε με σκοπό τη διοργάνωση αυτού του διαγωνισμού ομορφιάς.


Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στις ιστορίες τριών υποψηφίων που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, της Αουγκούστα από τη Λουάντα, της Λουϊζα από το Μπένγκο, που σημαδεύτηκε στο πρόσωπο από την έκρηξη της νάρκης και της Αλεσάντρα από την Λούντα Σουλ, η οποία ταξίδεψε στην πρωτεύουσα Λουάντα μαζί με το παιδί της.
Η Αγκόλα, είναι η 3η πιο ναρκοθετημένη χώρα του πλανήτη. Είναι δύσκολο να υπολογίσει κανείς τον ακριβή αριθμό των ναρκών που «φυτεύτηκαν» στη χώρα από τον αγώνα της ανεξαρτησίας, το 1961 μέχρι και το τέλους του πολέμου, το 2002. Το βέβαιο είναι ότι για περισσότερες από 4 δεκαετίες, το έδαφος της Αγκόλας, πλούσιο σε πετρέλαιο και πολύτιμους λίθους, γέμιζε από νάρκες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ο αριθμός τους κυμαίνεται από 1 έως 6.000.000. Τα Ηνωμένα Έθνη και οργανώσεις κατά των ναρκών τις υπολογίζουν σε 14.000.000 εκατομμύρια, δηλαδή μια νάρκη για κάθε κάτοικο της χώρας.
Μέχρι σήμερα το 98% των θυμάτων είναι πολίτες, πολλοί από αυτούς παιδιά που ξεστράτισαν στη διάρκεια του παιχνιδιού.


Για τους ενήλικες ο κίνδυνος παραμονεύει σε μονοπάτια, στο χωράφι που καλλιεργούν, δίπλα στο ποτάμι, λίγα μέτρα από τα σπίτια του χωριού. Στην Αγκόλα υπολογίζεται ότι έχουν ακρωτηριαστεί από νάρκες πάνω από 80.000 άνθρωποι. Τέσσερις στους δέκα είναι γυναίκες.


Απέκτησε την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία το 1975. Ωστόσο, οι ένοπλες ομάδες που μάχονταν τους αποικιοκράτες, συνέχισαν να πολεμούν για την εξουσία. Οι συγκρούσεις διήρκεσαν 27 χρόνια και σκοτώθηκαν περίπου 500.000 άνθρωποι. Θεωρείται ο μεγαλύτερος και φονικότερος από τους αποκαλούμενους «πολέμους δι' αντιπροσώπων», της ψυχροπολεμικής περιόδου. Ενεπλάκησαν, άμεσα ή έμμεσα, αρκετές χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και της Δύσης.
Οι 18 υποψήφιες για τον τίτλο της «Μις Νάρκη 2008» μένουν σε μια μικρή πανσιόν στα προάστια της Λουάντα. Παραμονές της μεγάλης βραδιάς, τους επισκέπτεται ο κομμωτής που θα περιποιηθεί τα μαλλιά τους... Για ορισμένες γυναίκες αυτή είναι η μια πρωτόγνωρη εμπειρία καθώς οι περισσότερες έρχονται από χωριά της επαρχίας, είναι άνεργες και δεν έχουν τελειώσει το σχολείο.


Η Αλεσάντρα που ήρθε στο διαγωνισμό με το παιδί της, φαίνεται σαν να ανακαλύπτει ξανά, στα 26 της χρόνια, τι σημαίνει να είναι και να δείχνει όμορφη. Η νάρκη παραλίγο να της στερήσει τη ζωή, σε ηλικία επτά ετών. «Στην καθημερινότητά μου αυτό που σκέφτομαι για τη ζωή μου είναι ότι δεν έχω υποστήριξη. Ξέρεις πώς είναι όταν ένα άτομο είναι χωρίς δουλειά, πώς είναι να ζεις μια ζωή με δυστυχία, μια ζωή αφύσικη».
Η Λουίζα Μιγκέλ Ματάο από το Μπένγκο είναι διαφορετική από τις υπόλοιπες γυναίκες. Η νάρκη που πάτησε σε ηλικία 12 ετών, δεν σημάδεψε μόνο τη ζωή αλλά και το πρόσωπό της. «Με το που πάτησα την νάρκη με σήκωσε ο καπνός και μετά με έριξε πάλι κάτω στο έδαφος. Όλα ήταν σκοτεινά. Δεν ήξερα που βρισκόμουν. Το μόνο που έβλεπα μπροστά μου ήταν το σκοτάδι».
Το περιβάλλον του διαγωνισμού είναι πολύ διαφορετικό από την καθημερινή ζωή των 18 γυναικών. Από την απλή, χωρίς πολυτέλειες, ζωή στο χωριό, οι υποψήφιες περνούν μερικές μέρες στην πρωτεύουσα Λουάντα και κάνουν πρόβες με βραδινά φορέματα που δεν έχουν ξαναφορέσει ποτέ. Για μερικές ημέρες θα βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Η Αουγκούστα Εουρικέτε Αρουρίτα, η υποψήφια από την επαρχία της Λουάντα, πιστεύει ότι ο διαγωνισμός θα αναδείξει σε διεθνές επίπεδο όχι μόνο το ζήτημα των ναρκών αλλά και τη σκληρή καθημερινότητα των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα. «Αν θα μπορούσα να έρθω σε επαφή με την κυβέρνηση, θα ήθελα να ανοίξω ένα κέντρο για άτομα με ειδικές ανάγκες. Να μπορούν να σπουδάσουν, να έχουν ένα επίπεδο, ώστε να μην «μειονεκτούν».
Σύμφωνα με την Αουγκούστα «το άτομο που θα κερδίσει, δεν θα κερδίσει για τον εαυτό του, αλλά για όλες τις ανάπηρες από νάρκη».
Ο διαγωνισμός ομορφιάς «Μις Νάρκη 2008» συγκέντρωσε την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Πολλοί χαρακτήρισαν την διοργάνωση ως ένα σόου φρίκης. Ωστόσο, ο Νορβηγός σκηνοθέτης που εμπνεύστηκε και διοργάνωσε αυτά καλλιστεία υποστηρίζει: «Θα έλεγα ότι αν το αποκαλέσεις έτσι, τότε αυτό λέει πολλά σχετικά με την δική σου άποψη για τους ανάπηρους ανθρώπους από ότι λέει για το δικό μας έργο».


«Αυτός ο διαγωνισμός ομορφιάς αποτελεί κοροϊδία για τα θύματα των ναρκών» δήλωσε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, Khieu Khanarith και υπογράμμισε ότι «η κυβέρνηση δεν υποστηρίζει αυτή την εκδήλωση». Ο διαγωνισμός ομορφιάς επρόκειτο να πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Παρασκευή.
Το υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων απέστειλε επιστολή στους διοργανωτές της εκδήλωσης την περασμένη Παρασκευή, πληροφορώντας τους για την απαγόρευση και υπογραμμίζοντας ότι αυτός ο διαγωνισμός θα έπληττε την «αξιοπρέπεια και την τιμή των ατόμων με αναπηρία».
Ο διοργανωτής του διαγωνισμού Morten Traavik δήλωσε «απογοητευμένος» από την απόφαση αλλά συμπλήρωσε ότι ο διαγωνισμός θα συνεχιστεί με την ψηφοφορία να γίνεται μέσω διαδικτύου έως τις 3 Δεκεμβρίου, ενώ το όνομα της νικήτριας θα ανακοινωθεί στις 31 Δεκεμβρίου.
Ο Νορβηγός θεατρικός και κινηματογραφικός σκηνοθέτης Morten Traavik διοργάνωσε πέρσι τον ίδιο διαγωνισμό ομορφιάς στην Αγκόλα τον περασμένο χρόνο, λαμβάνοντας χορηγίες από διάφορους οργανισμούς, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Φέτος, για τον τίτλο της «Μις Νάρκη» θα διαγωνιστούν 20 γυναίκες, ηλικίας 18-48 ετών, από την Καμπότζη.
Εκατοντάδες άνθρωποι τραυματίζονται κάθε χρόνο στην Καμπότζη, όπου υπολογίζεται ότι υπάρχουν περί τα 4 με 6 εκατομμύρια νάρκες που δεν έχουν εκραγεί διάσπαρτες στη χώρα, μετά από δεκαετίες εμφυλίου πολέμου.


Περίπου 25.000 πολίτες της Καμπότζης έχουν ακρωτηριαστεί από έκρηξη νάρκης.
Ο πρόεδρος της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Licadho, Kek Galabru δεν εγκρίνει τον διαγωνισμό. «Δεν χωράει αμφιβολία ότι η αφύπνιση του κόσμου γύρω από το θέμα είναι σημαντική. Όμως για μένα, αυτό αποτελεί εκμετάλλευση των θυμάτων. Για τα θύματα εξακολουθεί να είναι οδυνηρό. Αλλά λένε «κοίταξε με, είμαι ακόμα όμορφη παρόλο που έχασα το πόδι μου». Δεν χρειάζεται να προκαλέσουμε την αφύπνιση με αυτόν τον αμφιλεγόμενο τρόπο».
Το 2006 ο πρωθυπουργός της Καμπότζης, Hun Sen είχε απαγορεύσει τη διεξαγωγή καλλιστείων για την ανάδειξη της «Μις Καμπότζη», επισημαίνοντας ότι τέτοια εκδήλωση δεν επρόκειτο να επιτραπεί έως ότου η πείνα που πλήττει τη χωρά μειωθεί στο μισό.



Πηγές: http://www.megatv.com
            http://tvxs.gr







Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Φωτό-Βραβεία!







Η δεύτερη φορά που συμμετείχα στον πολύ όμορφο διαγωνισμό φωτογραφίας (ο τρίτος στη σειρά διαγωνισμός), που διοργανώνει με μεγάλη επιτυχία η φίλη Μαρία, μου χάρισε ένα βραβείο μετά από την διαδικασία της ψηφοφορίας.
Κάτι αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι, η ημερομηνία που ανακοίνωσε η Μαρία τον νικητή είναι στις 23/11, το 23 είναι ο αριθμός της φωτογραφίας μου και το 11 οι ψήφοι που πήρε...περίεργη σύμπτωση!!!
Και κάτι ακόμη που με χαροποιεί σε αυτή τη διαδικασία είναι η επιλογή του θέματος για τον επόμενο διαγωνισμό που θα ακολουθήσει.
Σε ευχαριστώ πολύ, για το πανέμορφο δωράκι σου και για την χαρά της συμμετοχής...

Καλή Δημιουργική συνέχεια




Βράβευση 3ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.
Μετά από μια αγωνιώδης ψηφοφορία ο διαγωνισμός μας έληξε και έχουμε τους νικητές.
Καταρχήν να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας και για την ψηφοφορία.
Χαίρομαι που ο διαγωνισμός είχε τόση μεγάλη ανταπόκριση.
Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες με το θέμα ''Ο δρόμος''.


Και ξεκινάμε λοιπόν.
Ιδού οι νικητές.

1ο βραβείο για την Xibalba
για την φωτογραφία 
"Στο μονοπάτι των μυστών"



2ο βραβείο στην Ελένη Φλογερά.


για την φωτογραφία
"Ο δρόμος της γνώσης"




Οι νικητές θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand



Η Xibalba αυτό:



και η Ελένη αυτό:



Παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε τις διευθύνσεις 
σας για να σας αποστείλω τα δώρα σας.
Σε περίπτωση που σας άρεσε κάτι άλλο από την 
συλλογή μου στο facebook, πολύ ευχαρίστως να σας 
τα αντικαταστήσω. 

Η υπόλοιπη βαθμολογία έχεις ως εξής:

1. Ποδηλατόδρομος. - Εξερευνητής 2
2. Όμορφη θέα - Δρόμος από ψηλά.- Δελφινάκι 0
3. Το στενό. - Panagiotis Rizos 3
4. Δρόμος ίσον τέχνη, ίσον σύνθημα. - Vicious 7
5. Όλα είναι δρόμος και ο δρόμος τελειώνει εδώ. - Panagiotis Rizos 4
6. Προχωρώντας στο άγνωστο. - Μαρία Έλενα 0
7. Ανέμελα περπατώντας... - Joan Petra 5
8. Έξοδος. - Vicious 5
9. Δρομοδείχτες - ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ 3
10. Δρόμος είναι το βλέμμα σου! - Airis 9
11. Ο δρόμος για την κορυφή. - dimosf 3
12. Ο δρόμος της Βροχής. - Levina 3
13. Ορεινή διάβαση. - dimosf 2
14. Πλασματικά διλήμματα - Ανταίος 0
15. Φθινοπωρινός δρόμος. - Marie Meraki 0
16. Όλα είναι δρόμος. - Ανταίος 0
17. Μονοπάτι αναμνήσεων. - Eleftheria S. 1
18. Φθινοπωρινό απομεσήμερο. - Funky Monkey 4
19. Πίσω στο χρόνο. - Funky Monkey 1
20. Ο δρόμος για το πουθενά.- (me) maria 0
21. Σινεμά ο παράδρομος - Xibalba 4
22. Όλο ευθεία - (me) maria 4
23. Στο μονοπάτι των μυστών - Xibalba 11
24. Κάθε δρόμος και μια ιστορία! - Paloma 0
25. Ο δρόμος της γνώσης. - Ελένη Φλογερά 10

Θα καλέσω επίσης την Xibalba να δώσει το θέμα για τον 4ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' που θα ξεκινήσει στις 1/12.

Ευχαριστώ και πάλι όλους σας.
Και να μη ξεχνάτε... Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας φιλώ.


Υ.Γ. H βραβευθείσα φωτογραφία ήταν αρχικά έτσι: