Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Fringe...μία "παράλληλη" εκδοχή μας


 http://freecinema.gr/wp-content/uploads/2013/01/Anna_Torv_FRINGE_Wallpaper_by_bartekwop.jpg




Εδώ και λίγο καιρό σκεφτόμουν, να επαναφέρω το θέμα με τα παράλληλα σύμπαντα, επηρεασμένη από αυτή την "εκπληκτική σειρά" FRINGE, που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα και φυσικά "τυχαία"...για το λόγο, του ότι προβάλετε συνήθως αργά και όχι σε σταθερή ώρα, στο κανάλι STAR.
 Στην αναζήτηση μου αυτή , για την συσχέτιση της σειράς Fringe με τα παράλληλα σύμπαντα βρήκα αυτό το άρθρο που είναι ότι ακριβώς ζητούσα.


Το Fringe και τα παράλληλα Σύμπαντα



http://freecinema.gr/wp-content/uploads/2013/01/Fringe_Wallpaper_I_by_MC2009.jpg
       
            Σε αυτή τη  φωτογραφία της σειράς, είναι ευδιάκριτο το ελληνικό γράμμα "Φ" στο βάτραχο




Δεν ξέρω εαν γνωρίζετε την σειρά FRINGE που έπαιζε το STAR για κάποια χρονική περίοδο στο παρελθόν, όλο το Season 1. Τυγχάνω βέβαια huge θαυμαστής (γενικώς του J.J. Abrams) της σειράς και την παρακολουθώ ανελλιπώς από τα γνωστά torrents, καθώς στην Ελλάδα δεν προβάλλεται το Season 2. Ο δεύτερος κύκλος φθάνει στο τέλος αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Η επιστήμη και η τεχνολογία εαν χρησιμοποιηθούν σωστά, μπορούν να εμπνεύσουν και να προβληματίσουν σε μέγιστο βαθμό, ειδικά όταν κινούμαστε έξυπνα στα όρια της Επιστήμης και Παρα-Επιστήμης ή Φυσικής και Μετά-Φυσικής...

Το βασικό θέμα της σειράς, είναι ύπαρξη δύο παράλληλων κόσμων, δύο παράλληλων συμπάντων τα οποία συν-υπάρχουν και μεταξύ τους μεταφέρονται άνθρωποι. Φανταστείτε δηλαδή να υπάρχει ένας άλλος Βασίλης σε μία διαφορετική Αθήνα και να ζούσε μία άλλη ζωή, απλά το μόνο ίδιο θα ήταν ο χρόνος και ο χώρος αλλά ΟΧΙ ο χωροχρόνος ! δηλ. θα είμασταν στην ίδια ηλικία αλλά σε άλλες πραγματικότητες. Φαντάζει τρελλό ? Δεν το λέω εγώ...το είπε και το υποστήριξε ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς φυσικούς ever (μετά τον Albert βέβαια και κάποιους άλλους σεβαστούς) ο Mr. Hawking ο οποίος και βάδισε στα βήματα του Feynman (multiple histories), του Tegmark και του πρωτοδιδάξαντα William James. Και ασφαλώς στην σύγχρονη φυσική και στατιστική κβαντομηχανική δεν υπάρχει η λέξη αδύνατο. Κάτι τέτοιο είχε υποστηρίξει κάποτε γελώντας ο μέγιστος Neils Bohr όταν άκουσε ένα έξυπνο νεαρό ονόματι Pauli να του αναλύσει την ύπαρξη του Νετρίνου, χρησιμοποιώντας την Αρχή Διατήρησης της Ορμής... Βεβαια, σε τελευταίες του ομιλίες στο Caltech, ο Hawking τόνισε ότι τελικά δεν μπορεί να υπάρξει μεταφορά ύλης μεταξύ συμπάντων, ενώ αυτά όμως υπάρχουν και δημιουργούνται συνέχεια μέσω συνεχών συγκρούσεων...





http://wallpoper.com/images/00/42/17/19/13-fringe_00421719.jpg



Βάση λοιπόν της σύγχρονης κβαντομηχανικής θεωρίας και της Γάτας του Schrödinger, κάποια γεγονότα και καταστάσεις συν-υπάρχουν ή έχουν παράλληλες πραγματικότητες. Αυτή η προσέγγιση θυμίζει ένα δενδρο-διάγραμμα που τα κλαδιά του αλλάζουν ανάλογα με τις αποφάσεις μας, με κοινό παρανομαστή τον χρόνο. Έτσι, εαν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν, αλλάζοντας τις αποφάσεις μας (πχ. επιλέγοντας τα νούμερα του ΛΟΤΤΟ που θα τα ξέρουμε) θα αλλάζαμε και το παρόν μας. Πόσοι από εμάς πήραν αποφάσεις ζωής από ένα τυχαίο γεγονός ?, όπως η τυχαία γνωριμία ή η τυχαία σύμπτωση ... Οι διαφορετικές αποφάσεις του παρόντος δημιουργούν και άπειρα παράλληλα σύμπαντα, πραγματικότητες δηλαδή. Το θέμα είναι εαν μπορούμε να τις ανιχνεύσουμε ή ακόμα να μεταβούμε σε αυτές...το να ανιχνεύσουμε κάποια πράγματα παράλληλα είναι αδύνατον, βάσει της Θεωρίας της Απροσδιοριστίας (Heisenberg), καθώς σε ένα κβαντομηχανικό σύστημα κάποιες "μεταβλητές" δεν μπορούν να προσεγγιστούν παράλληλα...



http://fc09.deviantart.net/fs70/f/2010/108/9/6/Fringe_Smoke_by_MagicNate.jpg


Ο Hawking, σε ένα από τα τελευταία βιβλία του (Black Holes and Baby Universes and Other Essays) μιλάει για σύμπαντα βρέφη και προσπαθεί να εξηγήσει πως δύο σύμπαντα μπορούν να ενωθούν ή να επικοινωνήσουν μέσω μια μαύρης τρύπας (ή wormhole που είναι η σήρραγα που δημιουργούν δύο συνδεόμενες μάυρες τρύπες), όπου μία βαρυτική παραμόρφωση του χωροχρόνου είναι ικανή να ανοίξει μία πύλη για να περάσει κάποιος, θεωρητικά πάντα ... για να γίνει αυτό βέβαια πρέπει να φθάσουμε στο λεγόμενο singularity (μοναδικότητα), όπου οι νόμοι της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας "σπάνε" και ισχύουν η νόμοι της Κβαντικής βαρυτικής έλξης (κύματα βαρύτητας) καθώς η καμπύλωση είναι πολύ ισχυρή. Η έννοια του singularity έχει αποδειχθεί και μαθηματικά από τον Penrose οπότε δεν τίθεται θέμα ύπαρξης αλλά θέμα δημιουργίας !




Μπορούμε λοιπόν στο εργαστήριο να φτιάξουμε μία τεχνητή μικρή μαύρη τρύπα, έτσι ώστε να ανοίξουμε, μέσω singularity πόρτα για άλλο σύμπαν ? Κάτι τέτοιο κάνει και ο Walter Bishop στην σειρά Fringe, προσπαθώντας να βρει που τα δύο σύμπαντα είναι κοντά μεταξύ τους και πότε συγχρονίζουν, καθώς όπως είπαμε ο χώρος είναι ο ίδιος, ο χρόνος ο ίδιος αλλά ο συνδυασμός τους (χωροχρόνος) διαφορετικός ! Κάποιοι υποστηρίζουν βέβαια ότι μπορεί να έχουμε και περίπτωση μοναδικότητας ΧΩΡΙΣ μια μαύρη τρύπα, όταν τα παλλόμενα σύμπαντα βρεθούν πολύ κοντά (deja vu σε συγκεκριμένο τόπο...). Ο Hawking υποστηρίζει επίσης ότι σε μικροσκοπικό επίπεδο, μπορεί να υπάρξουν μικρές τρύπες (wormholes) και κάποια σωματίδια να μεταφέρονται από παράλληλα σύμπαντα, σε επίπεδο κβαντομηχανικής. Βάση όμως της αρχής διατήρησης της ενέργειας, γίνεται αμοιβαία ανταλλαγή σωματιδίων, καθώς ότι πάει εκεί, κάτι πρέπει να έρθει εδώ για να διατηρηθεί η ενεργειακή ισσοροπία. Το που και πως γίνεται αυτό απαιτεί παρατήρηση σε κβαντικό επίπεδο, οπότε το Uncertainty Principle μας εμποδίζει να μετρήσουμε πολλά πράγματα και να δούμε αυτό το "ταξίδι"...

Απάντηση δεν έχει βρεθεί ούτε μπορεί, τουλάχιστον αυτή την στιγμή. Η νέα θεωρία των υπερχορδών, όπου ζούμε σε έναν 11-διάστατο κόσμο ίσως δώσει κάποιες απαντήσεις σε θέματα κοσμολογίας και παράλληλων συμπάντων. 




                                                                                      
Βάση λοιπόν μία σειράς Science Fiction, άκρως επιτυχημένης και καλά μελετημένης, ταξιδέψαμε λίγο στα όρια της Επιστήμης και Παρα-Επιστήμης και η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο κόσμων, η λεπτή γραμμή που τις χωρίζει δεν είναι άλλο από το πείραμα και την πειραματική απόδειξη ή την παρατήρηση ... οπότε μέχρι να δω τον άλλο Βασίλη να μου μιλάει αφήνω το μυαλό μου να ταξιδεύει και αναμένω το Fringe Season 3...







                                        























Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Ευφάνταστη επιστήμη ή επιστημονική φαντασία...


Χ. ΤΖ. ΓΟΥΕΛΣ (1866 – 1946) 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΦΗΥΡΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ


«Γιατί δεν υπάρχει ανάπαυση ή τέλος για τον άνθρωπο. Πρέπει να συνεχίσει… μέχρι να αντιμετωπίσει, επιτέλους, την απεραντοσύνη των άστρων. Και όταν όλα τα βάθη του σύμπαντος και τα μυστήρια του χρόνου θα έχουν γίνει κατακτήσεις του, πάλι θα βρίσκεται ακόμη στην αρχή».

Χ. Τζ. Γουέλς, The Shape of Things to Come




Toυ Γιώργου Στάμκου 


 Ο Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς (H. G. Wells) θεωρείται –καθόλου άδικα– ο πατέρας της μοντέρνας Επιστημονικής Φαντασίας, μαζί με τον Ιούλιο Βερν. Γεννήθηκε σε μια πολύ φτωχή οικογένεια, στις 21 Σεπτεμβρίου του 1866, στο Bromley του Kent της Μεγάλης Βρετανίας. Σε μικρή ηλικία είχε την ατυχία να σπάσει το πόδι του. Στη διάρκεια της ίασης, καθώς δεν μπορούσε να κουνηθεί, ανακάλυψε το διάβασμα και σύντομα διάβαζε οποιοδήποτε βιβλίο περνούσε από τα χέρια του. Αρχικά, οι φτωχοί γονείς του τον προόριζαν να γίνει τεχνίτης κουρτινών. Ο Γουέλς ανέπτυξε, όμως, μεγάλη αγάπη για τις επιστήμες και κατάφερε να κερδίσει μια υποτροφία στο Κολέγιο των Επιστημών του Λονδίνου. Εκεί, μελέτησε Βιολογία και την Εξελικτική Θεωρία κοντά στο μεγάλο βιολόγο και φιλόσοφο Τόμας Χάξλεϋ. Γρήγορα όμως, η συντηρητική προσέγγιση των Άγγλων ακαδημαϊκών τον κούρασε τόσο που παράτησε τις σπουδές του και αφιερώθηκε στη συγγραφή φανταστικών ιστοριών. Αντίθετα με τον Ιούλιο Βερν, δεν έδινε τόσο μεγάλη προσοχή στο αν οι ιδέες του ήταν σύμφωνες με την επιστημονική γνώση της εποχής του, γιατί πίστευε ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας σύντομα θα ξεπερνούσε κάθε φυσικό περιορισμό και θα έσπαγε ακόμη και τα φράγματα του χώρου και του χρόνου. Το μέλλον της ανθρωπότητας τον ενδιέφερε τόσο πολύ που κυριολεκτικά εφηύρε μια μηχανή για να ταξιδέψει εκεί. Έτσι, το 1895, πολύ πριν ο Αϊνστάιν αποκαλύψει τις ιδέες του περί χωροχρόνου, ο Γουέλς δημοσίευσε το κλασικό διήγημα Η Μηχανή του Χρόνου (The Time Machine). Με το διήγημα αυτό, όχι μόνο όρισε εκ νέου ένα ανθρώπινο όνειρο (τα ταξίδια στο χρόνο) αλλά ταυτόχρονα έδειξε ότι το μέλλον κρύβει δυσάρεστες εκπλήξεις και η εξέλιξη δεν θα λύσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας. 


Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, ο Γουέλς είχε δημοσιεύσει μια σειρά από μυθιστορήματα στα οποία έδειχνε σχεδόν όλες τις πιθανές εξελίξεις της επιστημονικής γνώσης, ταυτόχρονα από την καλή αλλά και την κακή τους πλευρά. Το 1895 δημοσίευσε το Νησί του Δρ. Μορώ, όπου σχολιάζει (πολύ πριν από την εποχή της) την επικίνδυνη χρήση της επιστήμης της Γενετικής. 



Το 1897 δημοσίευσε τον Αόρατο Άνθρωπο, όπου δείχνει ότι η τεχνολογική εξέλιξη είναι ένα φονικό εργαλείο αν συνδυαστεί με το ανθρώπινο πάθος και το 1898 τον Πόλεμο των Κόσμων, όπου περιγράφει μια εισβολή στη Γη από εξελιγμένα πλάσματα του Άρη. Αυτό το είδος φανταστικών ιστοριών ονομάστηκε από τους κριτικούς «επιστημονική φαντασία», αν και ο Γουέλς δεν χρησιμοποίησε ποτέ αυτόν τον τίτλο.




Στα έργα του, ο Γουέλς προέβλεψε τη μορφή του 20ού αιώνα με τόσες λεπτομέρειες που προκαλεί ερωτηματικά. Μίλησε για αυτοκινητόδρομους, τεράστιες πολιτείες με υπερπληθυσμό, κομπιούτερ, τηλεοράσεις, τανκς, στρατιωτικά αεροσκάφη, βομβαρδισμούς πόλεων. Το 1911 προέβλεψε την ατομική βόμβα και δήλωσε ότι κάποια στιγμή ο έλεγχος αυτών των όπλων θα χαθεί –και τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι την αρχή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, υποστήριζε με θέρμη πως η επιστήμη θα λύσει πολλά από τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Όταν, όμως, συνειδητοποίησε ότι η τεχνολογική πρόοδος χρησιμοποιούταν σαν όπλο καταστροφής, ο Γουέλς ξεσηκώθηκε και άρχισε με θέρμη να προειδοποιεί ότι, αν η ανθρωπότητα δεν αλλάξει, θα αυτοκαταστραφεί, εκτός κι αν «εκπαιδευόταν» και κέρδιζε έτσι τη σωτηρία της.



Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δήλωσε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να δημιουργηθεί μια νέα παγκόσμια τάξη, όπου τα παλιά μίση θα ξεχαστούν και η επιστημονική γνώση θα γίνει κτήμα όλων. Αυτές οι ιδέες έγιναν το κύριο μέλημά του. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, συνάντησε όλους σχεδόν τους μεγάλους πολιτικούς αρχηγούς και προσπάθησε να τους εξηγήσει τις σκέψεις του. Καθώς ήταν ένας από τους λαμπρότερους διανοούμενους της εποχής του, έγινε σύμβουλος του Στάλιν και του Τσόρτσιλ, υποδεικνύοντάς τους τι έπρεπε να κάνουν για να κατασκευάσουν την καινούργια κοινωνία που οραματιζόταν. Εγκατέλειψε έτσι τη συγγραφή φαντασίας και ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών. Προέβλεψε ότι μια ελίτ διανοούμενων θα δράσει υπόγεια, οδηγημένη από ένα νέο τρόπο σκέψης και θα πάρει στα χέρια της τα μέσα και την εξουσία, φτιάχνοντας ένα παγκόσμιο κράτος. Πίστευε, μάλιστα, ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να επιβιώσει η ανθρωπότητα. Οι σκέψεις του αυτές ώθησαν τους σοσιαλιστές να τον κατηγορήσουν σαν ελιτιστή, ενώ τους συντηρητικούς σαν σοσιαλιστή.



Ο Γουέλς μέχρι κάποια στιγμή της ζωής του πίστευε ότι στα μισά του 21ου αιώνα ο κόσμος θα είναι πλέον απόλυτα ειρηνικός, αλλά το 1933, βλέποντας τις κινήσεις τον πολιτικών (στους οποίους στήριξε για κάποιο καιρό τις ελπίδες του), εγκατέλειψε τις αισιόδοξες του σκέψεις και δήλωσε ότι ήταν πια σίγουρος πως ο παγκόσμιος πόλεμος που θα καταστρέψει την ανθρωπότητα είναι αναπόφευκτος. Το 1938 δημοσίευσε μια μελέτη στην οποία καταδείκνυε τη δημιουργία των νέων δικτατόρων, βασισμένος στις ζωές του Στάλιν, του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Την ίδια εποχή, η ραδιοφωνική μεταφορά του Πολέμου των Κόσμων από τον Όρσον Γουέλς (συνωνυμία), προκάλεσε πανικό στις ΗΠΑ, γιατί θεωρήθηκε αληθινή. Στις 13 Αυγούστου του 1946, απογοητευμένος πλέον από την ανθρώπινη φυλή, ο Γουέλς πέθανε την ώρα που κοιμόταν…


ΕΓΡΑΨΕ

«Κανείς δεν πίστευε τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα ότι οι ανθρώπινες υποθέσεις παρακολουθούνταν προσεκτικά από νοημοσύνες μεγαλύτερες του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα τόσο θνητές όσο η δική του –ότι καθώς οι άνθρωποι ασχολούνταν με τις δουλειές τους, μελετούνταν και εξετάζονταν προσεκτικά, τόσο στενά όπως ένας άνθρωπος με ένα μικροσκόπιο μπορεί να παρακολουθήσει τα εφήμερα πλάσματα που μαζεύονται και πολλαπλασιάζονται σε μια σταγόνα νερού…»

War of the Worlds, 1898 

«Τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι πιο φανερό στους ανθρώπους των αρχών του 20ού αιώνα, πέρα από την ταχύτητα με την οποία ο πόλεμος γινόταν απαράδεκτος. Αλλά δεν το είδαν. Δεν το είδαν, μέχρι που οι ατομικές βόμβες έσκασαν στα αδέξιά τους χέρια…»

The World Set Free, 1914 
 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ H. G. WELLS
The Time Machine (1895)
The Wonderful Visit (1895)
The Island of Doctor Moreau (1896)
The Wheels of Chance (1896)
The Invisible Man (1897)
The War of the Worlds (1898)
When the Sleeper Wakes (1899)
Love and Mr Lewisham (1900)
The First Men in the Moon (1901)
The Sea Lady (1902)
The Food of the Gods and How It Came to Earth (1904)
Kipps (1905)
A Modern Utopia (1905)
In the Days of the Comet (1906)
The War in the Air (1908)
Tono-Bungay (1909)
Ann Veronica (1909)
The History of Mr Polly (1910)
The Sleeper Awakes (1910) – revised edition of When the Sleeper Wakes (1899)
The New Machiavelli (1911)
Marriage (1912)
The Passionate Friends (1913)
The Wife of Sir Isaac Harman (1914)
The World Set Free (1914)
Bealby: A Holiday (1915)
Boon (1915)
The Research Magnificent (1915)
Mr Britling Sees It Through (1916)
The Soul of a Bishop (1917)
Joan and Peter: The Story of an Education (1918)
The Undying Fire (1919)
The Secret Places of the Heart (1922)
Men Like Gods (1923)
The Dream (1924)
Christina Alberta’s Father (1925)
The World of William Clissold (1926)
Meanwhile (1927)
Mr Blettsworthy on Rampole Island (1928)
The Autocracy of Mr Parham (1930)
The Bulpington of Blup (1932)
The Shape of Things to Come (1933)
The Croquet Player (1936)
Brynhild (1937)
Star Begotten (1937)
The Camford Visitation (1937)
Apropos of Dolores (1938)
The Brothers (1938)
The Holy Terror (1939)
Babes in the Darkling Wood (1940)
All Aboard for Ararat (1940)
You Can’t Be Too Careful (1941)

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Συναισθηματική Νοημοσύνη


http://silver.pblogs.gr/files/f/465068-istories.jpg





Πως η Συναισθηματική νοημοσύνη μπορεί να Νικήσει το Άγχος
Τα τελευταία χρόνια η επιστημονική έρευνα σχετικά με τη λειτουργία του εγκεφάλου έχει βοηθήσει πολύ την κατανόηση μας όσον αφορά στη «μηχανική» των συναισθημάτων μας. Ένα δε από τα πιο ενδιαφέροντα και ταυτόχρονα φλέγοντα ζητήματα αυτής της συναισθηματικής μηχανικής, που απασχολεί όσο τίποτε τον σύγχρονο άνθρωπο, είναι ασφαλώς το άγχος.
Σήμερα η ψυχολογία υποστηρίζει ότι υπάρχουν τρόποι οι οποίοι, σε συνδυασμό με τη γνώση που προσφέρει η επιστήμη του εγκεφάλου, μπορούν να μας βοηθήσουν στη διαχείριση του στρες. Ένας από τους τρόπους αυτούς, που έχει μεγάλη διάδοση και συζητείται πολύ τελευταία είναι η λεγόμενη συναισθηματική νοημοσύνη και η ανάπτυξή της στον άνθρωπο.
Σύμφωνα με τον άνθρωπο που έβαλε στο λεξιλόγιό μας την έννοια αυτή, τον διάσημο ψυχολόγο Daniel Goleman«συναισθηματική νοημοσύνη είναι η ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς τα δικά του συναισθήματα, να τα κατανοεί και να τα ελέγχει, όπως επίσης η ικανότητα να αναγνωρίζει και να κατανοεί τα συναισθήματα των ανθρώπων γύρω του και να μπορεί να χειρίζεται αποτελεσματικά τόσο τα δικά του συναισθήματα όσο και τις διαπροσωπικές του σχέσεις». Για να βοηθούμε, ας δούμε αρχικά τι συμβαίνει οργανικά όταν αγχωνόμαστε.



ΤΑ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ
Όταν αγχωνόμαστε, το τμήμα του εγκεφάλου που αναλαμβάνει τα ηνία, εκείνο που ενεργοποιείται δηλαδή και αντιδρά περισσότερο, είναι το κύκλωμα που αρχικά σχεδιάστηκε για να χειρίζεται τις απειλές. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τα κυκλώματα που εδράζονται στην αμυγδαλή, η οποία βρίσκεται στα συναισθηματικά κέντρα του εγκεφάλου.
Η αμυγδαλή είναι το σημείο ενεργοποίησης της απόκρισης που είναι γνωστή ως «fight, flight or freeze», που σημαίνει, ανάλογα με το περιστατικό που αντιμετωπίζουμε, αντιδρούμε αυτόματα με έναν από τους τρεις τρόπους: ή πολεμούμε, ή το βάζουμε στα πόδια ή παγώνουμε μένοντας ακίνητοι.
Όταν τα κυκλώματα της αμυγδαλής λοιπόν αντιλαμβάνονται μια απειλή, πλημμυρίζουν το σώμα μας με ορμόνες άγχους, οι οποίες μας προετοιμάζουν με διάφορους τρόπους για να χειριστούμε το επείγον της κατάστασης που αντιμετωπίζουμε.
Το αίμα πάει από τα όργανα στα άκρα, για να πολεμήσουμε ή να το βάλουμε στα πόδια. Η όποια μας αντίδραση ωστόσο, εκτός από σωματική είναι επίσης και νοητική και ιδιαίτερα στη σύγχρονη ζωή αυτό είναι που μετράει περισσότερο, καθώς αλλάζει τον τρόπο που λειτουργεί ο νους μας. Η προσοχή μας τείνει να εστιάζει στο θέμα που μας απασχολεί, που μας αγχώνει και μας ανησυχεί, σε αυτό που είναι ενοχλητικό, σε αυτό που μας εκνευρίζει ή μας θυμώνει.
Αυτό σημαίνει πως δε μας μένει ελεύθερη προσοχή για όσα κάνουμε ή θέλουμε να κάνουμε. Επιπλέον, η μνήμη μας ανακατανέμει τις προτεραιότητες της, έτσι ώστε αυτό που είναι σχετικό με την απειλή που αντιμετωπίζουμε, να μας έρχεται πιο εύκολα στο νου, ενώ ότι θεωρούμε άνευ σημασίας να εξαφανίζεται σχεδόν από τη σκέψη μας. Αυτό με τη σειρά του κάνει ακόμη πιο δύσκολο να κάνουμε τα πράγματα όπως θα θέλαμε.
Επιπλέον, έχουμε την τάση να πισωγυρίζουμε σε γνωστές νόρμες αντίδρασης, που μάθαμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας, οι οποίες συνήθως μας οδηγούν να πούμε ή να κάνουμε πράγματα για τα οποία αργότερα μετανιώνουμε.
Είναι σημαντικό λοιπόν να κατανοήσουμε πως οι παρορμήσεις που μας έρχονται όταν βρισκόμαστε σε καθεστώς άγχους –ειδικά αν έχουμε κυριευτεί πλήρως από αυτό- είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσουν σε πολύ λάθος κινήσεις .


http://sciencearchives.files.wordpress.com/2010/07/real_emotion_thumb.jpg?w=514&h=514

ΤΟ «ΚΛΕΙΔΙ» ΤΗΣ ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ
Γνωρίζοντας λοιπόν τη νευρωνική μηχανική που διέπει την οργανική διαδικασία του άγχους, έχουμε τη δυνατότητα να βρούμε το αντίδοτο και κατά συνέπεια να μην παρασυρόμαστε από την αυτόματη αντίδραση της στιγμής.
Για να συμβεί αυτό, το «κλειδί» σε τέτοιες στιγμές είναι να «διευρύνουμε» την απόσταση ανάμεσα στην παρόρμηση και στην εξωτερική μας δράση. Αυτό επιτυγχάνεται όταν κανείς ασκείται στην αυτεπίγνωση, στη συνειδητότητα.
Όταν κανείς είναι παρών στον εαυτό του, έχει στη διάθεσή του μερικά δευτερόλεπτα, όπου μπορεί να αλλάξουμε τη σχέση με αυτό που βιώνει τη συγκεκριμένη στιγμή, να μην εγκλωβιστεί και παρασυρθεί από την παρόρμηση της στιγμής, αντιλαμβανόμενος ταυτόχρονα ότι υπάρχει η δυνατότητα εδώ –και- τώρα να έχει μια άλλη επιλογή.
Η επίγνωση λοιπόν του εαυτού μας δίνει το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής στη δράση και στη συμπεριφορά μας. Διαφορετικά, αυτό που συμβαίνει συνέχεια είναι το υποσυνείδητο μας να παίρνει όλες τις αποφάσεις για λογαριασμό μας, με αποτέλεσμα να ζούμε στον «αυτόματο πιλότο», επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα μηχανικά μια σειρά από συνήθειες, μη επιτρέποντας έτσι να αντιληφθούμε ότι έχουμε δυνατότητα επιλογής.
Αντίθετα, η άσκηση στην επίγνωση μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε ένα βήμα έξω από τη μηχανική ρότα της ζωής μας και να αντιληφθούμε ότι υπάρχει όντως ένας άλλος δρόμος που μπορούμε να βαδίσουμε.
Ασφαλώς μια τέτοια πορεία αυτογνωσίας στη σημερινή εποχή του υπέρτατου αυτοματισμού δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση – γίνεται μάλιστα ακόμη δυσκολότερη εξαιτίας του ραγδαία αυξανόμενου χρόνου που περνάμε τελευταία online, στο διαδίκτυο.
Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι το διαδίκτυο αποτελεί σήμερα ΤΟ παγκόσμιο πείραμα όσον αφορά τις σχέσεις μας με τους άλλους και κυρίως στην εξέλιξη των παιδιών μας.
Εξελικτικά, ο ανθρώπινος εγκέφαλος σχεδιάστηκε για ανθρώπινη επαφή, για σχέσεις πρόσωπο με πρόσωπο, δίνοντας στον άνθρωπο τη μοναδική ικανότητα της  ενσυναίσθησης  (empathy). Η ικανότητα να καταλαβαίνουμε τα συναισθήματα του άλλου είναι ο θεμελιακός παράγοντας για την εμφάνιση της συμπόνιας – πράγμα που στην εποχή του διαδικτύου κινδυνεύει να χαθεί…



Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Όπως φαίνεται, τα κοινωνικά κέντρα του εγκεφάλου μας λειτουργούν ως ένα είδος διαπροσωπικού «ραντάρ» που μας συντονίζει με το πρόσωπο που είμαστε μια δεδομένη στιγμή ενεργοποιώντας έτσι στο δικό μας εγκέφαλο αυτά που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή στο άλλο άτομο: τα συναισθήματα του, τις προθέσεις του, τις κινήσεις του.

Λειτουργικά, δηλαδή, ο εγκέφαλός μας επιτρέπει να έχουμε μια εσωτερική αίσθηση του τι ακριβώς συμβαίνει στον άλλον εκείνη τη στιγμή, χωρίς να χρειάζεται να το σκεφτούμε και αυτή είναι μια ακόμη αυτόματη λειτουργία μας.
Καθοριστικό ρόλο στη λειτουργία του κοινωνικού μας εγκεφάλου έχουν οι λεγόμενοι νευρώνες – καθρέπτες, που επιτρέπουν τα πράγματα να λειτουργούν ομαλά κατά τις ποικίλες αλληλεπιδράσεις μας. Όταν είμαστε όμως στο διαδίκτυο, δεν υπάρχει κανάλι για τους κοινωνικούς νευρώνες του εγκεφάλου ώστε να πάρουν feedback. Δεν έχουν κάτι να «διαβάσουν» και έτσι λειτουργούν στο σκοτάδι.

http://jewishworldreview.com/op-art/brain_maze.jpg
Για παράδειγμα, γνωρίζουμε πόσες παρεξηγήσεις έχουν συμβεί στην ανταλλαγή e-mails, καθώς άλλα στον τόνο και στο ύφος εννοούσε ο αποστολέας και άλλα εισέπραττε ο παραλήπτης. Ασφαλώς το φαινόμενο δεν είναι καινούριο, το είχαμε και παλιότερα, όταν ανταλλάσαμε επιστολές με τον κλασικό τρόπο του ταχυδρομείου. Ωστόσο, σήμερα, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η τεράστια μαζικότητα του διαδικτύου.
Η επίπτωση από τη σημερινή εξέλιξη είναι το λεγόμενο «cyber-disinhibition», που θα το μεταφράζαμε ως απώλεια των αναστολών μας όταν βρισκόμαστε στο διαδίκτυο.
Όταν είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον και τύχει να χάσουμε τον έλεγχο των συναισθημάτων μας, ο κοινωνικός μας εγκέφαλος θα μας πει ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να πούμε αυτά που έχουμε να πούμε. Στο διαδίκτυο, όμως δεν έχουμε feedback, με αποτέλεσμα να αντιδρούμε πολύ πιο βίαια. Καθόμαστε, γράφουμε το θυμωμένο μήνυμά μας με κεφαλαία, πατάμε Enter και μετά … το μετανιώνουμε.
Δημιουργείται λοιπόν ένα πολύ έντονο συναισθηματικό μούδιασμα, που μπορεί να κατατρέχει εν μέρει την ενσυναίσθησή μας αλλά και να φθείρει τις κοινωνικές μας δεξιότητες, καθώς ολοένα και περισσότερες κοινωνικές ανταλλαγές γίνονται virtual μέσω διαδικτύου και όχι πρόσωπο με πρόσωπο.
Φυσικά το πρόβλημα αφορά πολύ περισσότερο τις μικρότερες ηλικίες: τα παιδιά περνούν ολοένα και περισσότερο χρόνο στο διαδίκτυο και αυτό αλλάζει δραματικά τον τρόπο που οι άνθρωποι μέχρι σήμερα διδασκόμασταν τις κοινωνικές δεξιότητες στη ζωή.
Όσο ο χρόνος που τα σημερινά παιδιά περνούν μπροστά στην οθόνη αυξάνεται και αντίστοιχα μειώνεται ο χρόνος με φίλους και παρέες, τόσο είναι πολύ πιθανό να δούμε τη νέα γενιά να χάνει τις κοινωνικές και συναισθηματικές ικανότητες που είναι ουσιώδεις για μια ανθρώπινη ζωή, με την πλήρη έννοια του όρου.


http://akatsalis.gr/wordpress/wp-content/uploads/2011/10/tromaktiko9.jpg

ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ
Και το ερώτημα είναι: σε μια κοινωνία όπως η σημερινή, που το άγχος βασιλεύει και το διαδίκτυο (με όλες τις παραπάνω επιπτώσεις του) θεριεύει, υπάρχουν τρόποι για να καλλιεργήσουμε και να αναπτύξουμε τη συναισθηματική μας νοημοσύνη δεν είναι μια μονολιθική ικανότητα, αλλά μια δέσμη ανθρώπινων δεξιοτήτων, που πρέπει να βρίσκουν πρακτική εφαρμογή στη καθημερινή ζωή. Η δέσμη αυτή περιλαμβάνει την αυτεπίγνωση, την αρμονική «ρύθμιση» των συναισθημάτων (όχι την καταπίεση τους αλλά τη μη ταύτιση με αυτά) την ενσυναίσθηση (το να νιώθουμε πως νιώθουν οι άλλοι, το να μπαίνουμε όπως λέμε στη θέση τους), η οποία είναι αναγκαίο να συνοδεύεται από ένα βαθμό κοινωνικής επίγνωσης.
Για να ξεκινήσουμε φυσικά αυτές τις αλλαγές, χρειαζόμαστε το σωστό κίνητρο. Τα σωστά κίνητρα οδηγούν σε θετικά συναισθήματα. Όταν κάνουμε τα πράγματα τα οποία έχουμε το κίνητρο, ιδιαίτερα όταν αυτό είναι το να έχουμε καλές και στέρεες σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, τότε οι πράξεις μας αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα ένα πηγαίο ψυχολογικό μας «ανέβασμα».
Σε κάθε περίπτωση, τα κίνητρα μας καθορίζουν τι μας αρέσει και κατ’ επέκταση τα ενδιαφέροντά μας. Από την άλλη, οι αξίες μας διαφέρουν από τα κίνητρα μας. Με τη λέξη αξίες εννοούμε την αίσθηση που έχουμε όσον αφορά τι οφείλουμε να κάνουμε. Όσο περισσότερο ευθυγραμμισμένα είναι τα κίνητρα και οι αξίες σε έναν άνθρωπο, τόσο καλύτερα και αρμονικά νιώθει με τον εαυτό του.
Πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι κολλημένοι σε δουλειές που μισούν, επειδή ακριβώς οι αξίες τους λένε πως αυτό είναι το σωστό, ενώ την ίδια στιγμή τα κίνητρα τους είναι προς τελείως άλλη κατεύθυνση.


http://4.bp.blogspot.com/_rQIM9hiMDRw/SOCdpMFtgPI/AAAAAAAAAyw/y00J0l6GI1U/s320/empathhy.jpg
Χρειάζεται λοιπόν κανείς να μπορεί να δει τι πραγματικά θέλει, ποια είναι τα κίνητρά του και ποιες οι αξίες του. Όσο πιο έγκαιρα στη ζωή του το διαγνώσει αυτό, τόσο περισσότερο έχει ελπίδες να ευθυγραμμίσει τα κίνητρα, τα ταλέντα και τις αξίες του.
Από την άλλη, ποτέ δεν είναι αργά. Πάντα υπάρχει το περιθώριο να ζήσει κανείς όπως θα ήθελε, να βρει αυτό που θα του έδινε το χαμένο νόημα στη ζωή του και να ζήσει σε αρμονία με τα πιστεύω του.

ΧΑΡΑ ΑΣΤΕΡΙΑΔΟΥ
Ψυχολόγος
 



 Ευχαριστώ τον εκδότη του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ για την άδεια αναδημοσίευσης του άρθρου
Πηγή:περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ 
Τεύχος 118 ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012

www.archetypo.com.gr 

"Πύλος" ένα παράθυρο στον ουρανό







Νετρίνα

 πείραμα "Νέστωρ"

  Tο νετρίνο, είναι ίσως η πιο παράξενη οντότητα στον κόσμο της φυσικής των γνωστών στοιχειωδών σωματιδίων. Έχει μηδενικό ηλεκτρικό φορτίο και δεν “αισθάνεται” την ηλεκτρομαγνητική και την ισχυρή αλληλεπίδραση, με αποτέλεσμα να είναι το στοιχειώδες σωμάτιο για το οποίο έχουμε τις λιγότερες πληροφορίες.  H πιθανότητα ύπαρξής του προτάθηκε για πρώτη φορά το 1932 απο τον Pauli. Πειραματικά διαπιστώθηκε το 1958 αλλά παρότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια απο τότε, είναι η πρώτη φορά που πειραματικοί ανακοινώνουν με βεβαιότητα ότι η μάζα του δεν είναι μηδενική. Σήμερα, θεωρούμε ότι το σωμάτιο αυτό υπάρχει σε τρεις διαφορετικές μορφές. Aποτελεί ένα απο τα κυριότερα συστατικά του σύμπαντος, ενώ επίσης παράγεται σε επιταχυντές.

Η «Βερενίκη», ένα πολυδύναμο πλωτό εργαστήριο, ετοιμάζεται να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο πείραμα «Νέστωρ», του ομώνυμου Ινστιτούτου, για την ανίχνευση των παράξενων σωματιδίων νετρίνων σε μεγάλα βάθη, ανοικτά της Πύλου. Αξιοποιώντας την αποδεδειγμένη πρωτοπορία της στην «αστρονομία των νετρίνων», η Ελλάδα διεκδικεί την έδρα ενός σημαντικού ευρωπαϊκού πειράματος, που έχει στόχο την αποκάλυψη των μυστικών της γένεσης του Σύμπαντος.
Ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο πρόγραμμα, η προετοιμασία του οποίου άρχισε το 1991, πραγματοποιείται από το Ινστιτούτο Νέστωρ. 




Βυθισμένο στ´ ανοιχτά των ακτών της Πύλου, ένα γιγάντιο φωτονικό τηλεσκόπιο πρωτοποριακού σχεδιασμού και υψηλής τεχνολογίας είναι στραμμένο προς τ´ αστέρια ανιχνεύοντας νετρίνα.
Στο πείραμα συμμετέχουν περισσότεροι από εβδομήντα ειδικοί ερευνητές από την Ευρώπη, την Αμερική, τη Ρωσία και την Ιαπωνία.
Οι εργασίες συντονίζονται από την ελληνική επιστημονική ομάδα του Ινστιτούτου Τεχνολογιών και Ερευνών Βαθείας Θαλάσσης και Αστροσωματιδιακής Φυσικής Νετρίνων της ΓΓΕΤ, του υπουργείου Ανάπτυξης. Ο καθηγητής φυσικής του πανεπιστημίου Αθηνών κ. Λεωνίδας Ρεσβάνης είναι ο εμπνευστής και επικεφαλής του εγχειρήματος.
Οι δοκιμές των υλικών που συνθέτουν το πρωτοποριακό τηλεσκόπιο κράτησαν καιρό. Το ίδιο συνέβη και με την αξιοπιστία των ηλεκτρονικών συσκευών που δοκιμάστηκαν εργαστηριακά, αλλά και σε πραγματικές συνθήκες.
Τα ποικίλα εξαρτήματα συναρμολογήθηκαν πάλι και πάλι, βυθίστηκαν στη θάλασσα και κάθε φορά επέστρεφαν στο εργαστήριο για έλεγχο. Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε σε όλο και μεγαλύτερα βάθη, έως ότου η επιστημονκή ομάδα βεβαιωθεί ότι όλα τα τμήματα του τηλεσκοπίου θα λειτουργήσουν σωστά στα μεγάλα βάθη.
Ο πρώτος στόχος, τα 4.000 μέτρα βάθος, έχει ήδη επιτευχθεί, αφού οι πρώτοι όροφοι του Νέστωρα έφτασαν στα 4.200 μέτρα. Στο μέλλον προγραμματίζεται ολόκληρο το τηλεσκόπιο να φτάσει στα 5.000 μέτρα, το μέγιστο βάθος κοντά στο φρέαρ των Οινουσσών, στ´ ανοιχτά της Πύλου
Ο Νέστωρ είναι το μοναδικό στην Ευρώπη κι ένα από τα τρία υποβρύχια τηλεσκόπια νετρίνων που λειτουργούν αυτή τη στιγμή στον κόσμο.
Ποντίστηκε στα νερά της Πύλου την άνοιξη του 2000 και άρχισε να συλλέγει πληροφορίες για αστρικούς γαλαξίες, ορατούς και μη, Μαύρες Τρύπες του διαστήματος, καθώς και απαντήσεις στα αιώνια ζητούμενα, τα σχετικά με την αρχή του σύμπαντος.
Ίσως όμως το πιο ενδιαφέρον, το πιο εντυπωσιακό που θα αποκαλύψουν τα νετρίνα είναι κάτι που δεν μπορούμε τώρα να φανταστούμε.
Γιατί μ´ ένα τέτοιο πείραμα προσπαθούμε ν´ ανοίξουμε ένα παράθυρο σε μια γωνιά του σύμπαντος που κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει κοιτάξει. 


Και οι ερευνητές ελπίζουν ότι αυτό που θα δούμε θα είναι απροσδόκητο και συναρπαστικό.

 


 Αστρονομία από τα βάθη της θάλασσας.

Ο Γιώργος Γραμματικάκης συνομιλεί με τον Λεωνίδα Ρεσβάνη, Καθηγητή Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διευθυντή του Ινστιτούτου ΝΕΣΤΩΡ.
Ένα από τα σημαντικότερα πειράματα της σύγχρονης Φυσικής συμβαίνει τριάντα ναυτικά μίλια έξω από την Πύλο, στη θάλασσα, σε βάθος πέντε χιλιάδων μέτρων. Είναι το πείραμα ανίχνευσης νετρίνων, ΝΕΣΤΩΡ. Μέσα από αυτό αναδύεται μία νέα αστρονομία, πέρα από το φως και πέρα από την υπάρχουσα επιστημονική γνώση, από την οποία ο Λεωνίδας Ρεσβάνης και η διεθνής ομάδα του αναμένουν το απρόσμενο.

 http://vimeo.com/27826517

 

https://fbcdn-sphotos-g-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash3/s720x720/599430_357136257672782_661961472_n.jpg


http://x.pstatic.gr/cman_img_f/188128312118878663.jpg