Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Ταξίδι στα μυστικά μονοπάτια των άστρων


 "Μυθωδία"



Ενα μαγευτικό συμπαντικό ταξίδι, μικρής διάρκειας, με την υπέροχη συνοδεία της Μυθωδίας του Βαγγέλη Παπαθανασίου
Παραγωγή: Ίδρυμα Ευγενίδου, 2006 (Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Σιμόπουλος, Sound Design: Αναστάσιος Κ. Κατσάρης)




http://ih0.redbubble.net/image.13568977.5466/flat,550x550,075,f.jpg


Σε αυτή μου την ανάρτηση θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη από τους αναγνώστες, για ένα τεχνικό λάθος που δυστυχώς, είμαι υπεύθυνη.Αφορά το μεγαλύτερο μέρος των  εικόνων(176 στον αριθμό), των αναρτήσεων μου.Θα χρειαστώ, λοιπόν αρκετό χρόνο για να επεξεργαστώ ξανά ολες τις αναρτήσεις και να επαναφέρω τις  εικόνες.

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Αψηφώντας τις αστρονομικές πιθανότητες Richard Dawkins




Άνοιξε τα μάτια σου



"Δεν είναι άραγε ένας ευγενής, ένας διαφωτισμένος τρόπος, το να αφιερώσουμε τον σύντομο χρόνο που μας αναλογεί κάτω απ' τον ήλιο, στο να δουλέψουμε στη κατανόηση του σύμπαντος.


Οι πιθανότητες είναι ότι σε 100.000 χρόνια από σήμερα, είτε θα έχουμε ξαναγυρίσει στη βαρβαρότητα, αλλιώς ο πολιτισμός θα έχει αναπτυχθεί πέρα από κάθε αναγνώριση...
σε αποικίες στο απώτερο διάστημα"


Richard Dawkins














Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Η υποδοχή της νέας Αστρικής Ημέρας


Εαρινή Ισημερία

http://fc05.deviantart.net/fs71/i/2010/337/7/3/vernal_equinox_by_iribel-d2mt3l3.jpg

"Η αναγέννηση της Φύσης"




Σε τούτη την ανάρτηση, οι εξαιρετικοί επιστήμονες Σ.Θεοδοσίου και Μ.Δανέζης στην εκπομπή Το Σύμπαν που Αγάπησα μας εξηγούν πως οι άνθρωποι, υμνούσαν με τελετές αυτή την  "αναγέννηση της φύσης". 
Στην αστρονομία ισημερία καλείται η αστρική ημέρα. Και η Εαρινή ισημερία είναι ένα ακόμη  φυσικό  φαινόμενο, στον αέναο κύκλο της ζωής...



http://3.bp.blogspot.com/-OhmhMMbx3uo/TqqtewQWbMI/AAAAAAAAj0A/Uceq0F47Jfo/s1600/Solar+Storm.jpg















  
  













Η κοσμική μας ταχύτητα





Πόσο γρήγορα κινούμαστε στο σύμπαν;



Ακόμη και όταν δεν κινούμαστε,συμμετέχουμε,χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε,σε μια σειρά κινήσεων.Ας δούμε μερικές από αυτές.


Πρώτα και κύρια ακολουθούμε την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της.Η ταχύτητα αυτής της κίνησης έχει να κάνει με το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε.Στον Ισημερινό είναι 1.670 km/h ,ενώ στο δικό μας γεωγραφικό πλάτος είναι κάπως μικρότερη.

Ταυτόχρονα όμως ακολουθούμε την Γη στην περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, με ταχύτητα περίπου 107.000 km/h
Επιπλέον όλο το ηλιακό μας σύστημα κινείται γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας,διαγράφοντας έναν κύκλο κάθε 225 δισεκατομμύρια χρόνια.Καθώς ο Ήλιος απέχει περίπου 27.000 έτη φωτός από το κέντρο του γαλαξία,η τροχιά αυτής της κίνησης φτάνει τα 170.000 έτη φωτός.
Κάνοντας τους σχετικούς υπολογισμούς,διαπιστώνουμε ότι το ηλιακό μας σύστημα κινείται γύρω από το κέντρο του γαλαξία με ταχύτητα περίπου 800.000 km/h





Η κίνηση όμως αυτή δεν είναι η τελευταία.Από εδώ και στο εξής,όμως,οι αποστάσεις γίνονται ασύλληπτες,και στους υπολογισμούς των ταχυτήτων υπεισέρχονται μεγάλες αβεβαιότητες.
Στην τοπική ομάδα γαλαξιών,ο γαλαξίας μας κινείται ως προς τον γειτονικό γαλαξία Ανδρομέδα, με ταχύτητα περίπου 440.000 km/h κάτι που ίσως οδηγήσει σε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια τους δυο γαλαξίες σε σύγκρουση.

Επιπλέον,φαίνεται ότι όλη η τοπική μας ομάδα γαλαξιών έλκεται από ένα τεράστιο υπερσμήνος γαλαξιών περίπου 250 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.Το έχουμε βαφτίσει <> (<>) και κινούμαστε προς αυτόν με 2.200.000 km/h.

Τέλος, συμμετέχουμε στη διαστολή του Σύμπαντος, αλλά εδώ πρόκειται για τη διαστολή του ίδιου του χώρου, και όλοι οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο.Δεν πρόκειται δηλαδή για κίνηση με την κλασική έννοια.


http://suprnovagr.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6001.html?showComment=1364167661260#c9014096425844226788


Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Το αχανές πολυσύμπαν




Σύμπαν

Η αρχέγονη διαστελλόμενη φυσαλίδα...


Πριν αποφασίσω, να αναρτήσω αυτό το τόσο ενδιαφέρον βίντεο, το είδα αρκετές φορές και στάθηκα σε πολλά σημεία του, με πάρα πολλές απορίες φυσικά!Μία από αυτές είναι αν θα μπορούσε όντως "μια φευγαλέα σκέψη να μας μεταθέσει σε μια άλλη διάσταση και σ ένα παράλληλο σύμπαν"...;


Όχι δεν είμαι φυσικός επιστήμονας, ένας ακόμη φυσικός άνθρωπος είμαι, όπως τόσοι άλλοι που ίσως  προσπαθούν να κατανοήσουν την οντολογική τους υπόσταση, μέσα σε αυτήν τη φυσαλίδα που λέγεται σύμπαν.
Η θεωρία αυτή όμως των παράλληλων συμπάντων, μήπως σημαίνει και το τέλος της "μοναδικότητας" μας; Ή μήπως  αυτή η "οντολογική μοναδικότητα" βρίσκει απλώς, πολλαπλές εκδοχές (πιθανότητες μας) στα παράλληλα σύμπαντα...;




     






Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Σύνδρομο Down -"Οι διαφορετικοί Άνθρωποι"




http://anthem-uploads.s3.amazonaws.com/wp-content/uploads/vanessa_paradis1-643x358.jpg









3.21 
Σαν σήμερα

Παγκόσμια ημέρα των ανθρώπων, με σύνδρομο Down σήμερα, η οποία καθιερώθηκε το 2006, με πρωτοβουλία του συμπατριώτη μας γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τη διεθνή κοινότητα για το σύνδρομο Down.
Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική κατάσταση, που οφείλεται στο επιπλέον χρωμόσωμα που εμφανίζεται στο 21ο ζευγάρι, εξ ου και η ταξινόμησή του ως Τρισωμία 21. Προέρχεται κατά 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και επηρεάζει μία περίπου στις 600-700 γεννήσεις παιδιών.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=-_-P4t2jR1g

Η πρώτη παρατήρηση του συνδρόμου έγινε το 1866 από τον John Langdon Down. Ο άγγλος γιατρός παρατήρησε ότι μερικά νεογνά που γεννιούνται έχουν εξωτερική όψη παρόμοια με αυτή των Μογγόλων, απ' όπου προήλθε και η ονομασία μογγολισμός, που στις μέρες μας έχει εγκαταλειφθεί.
 Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας 21 Μαρτίου, προκύπτει  από τα αριθμητικά δεδομένα που συνθέτουν το σύνδρομο (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος=3.21).


 "Cafe de flore"

http://adoptfilms.net/sites/default/files/styles/media_gallery_large/public/1748-2.jpg

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα, μου δίνεται η ευκαιρία να αναφερθώ σε μια ταινία που με έχουν συγκλονήσει, οι τόσο τρυφερές σχέσεις αυτών των "μικρών αλλιώτικων ανθρώπων"...

http://www.theprovince.com/5801152.bin?size=620x400

Η ταινία:
Η ιστορία μιας μητέρας κι ενός γιου που πάσχει από σύνδρομο Ντάουν στο Παρίσι του 1969 και αυτή ενός DJ και δύο γυναικών στο σύγχρονο Μόντρεαλ συνδέονται με απρόσμενο και παράξενο τρόπο.





  http://image.toutlecine.com/photos/c/a/f/cafe-de-flore-cafe-de-flore-25-01-2012-10-g.jpg









Βγήκε η ζωή μας στο σφυρί...











Στίχοι: Φώντας  Λάδης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Τραγούδι:Γιάννης Θωμόπουλος


Βγήκι η ζωή μας στο σφυρί, 
μας παίρνουν, μας πουλάνε, 
στα ξένα χάνετ’ η ζωή, 
μας στίβουν, μας πετάνε.

Βγήκι η ζωή μας στο σφυρί, 
σ’ Αμερική κι Ευρώπη, 
άνθρωποι μας γεννήσανε
και μας πουλάν ανθρώποι.

Για μεροκάματο διπλό
τον ουρανό μας κρύψανε, 
δεν έχει φως να ζήσουμε.
Η φτώχεια κει, η νύχτα εδώ, 
μάνα, οι τόποι λείψανε
τη μοίρα μας να χτίσουμε.




Εύχομαι γρήγορη ανάρρωση, στον τεράστιο δημιουργό μας 
Μίκη Θεοδωράκη


Συμπληρώνω την πρωτότυπη  εικόνα από την σύνθεση του τραγουδιού (1966)Βγήκε η ζωή μας στο σφυρί, που μου προσέφερε σε σχόλιο του ο αναγνώστης Cosmos, και τον ευχαριστώ πολύ.

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Το σέλας στις παραδόσεις των λαών









atlaswikigr.wetpaint.com
Για τους αρχαίους Νορβηγούς, ο χορός ήταν άμεσα συνδεδεμένος με το Βόρειο Σέλας. Ως τις αρχές του 20ου αι., οι κάτοικοι της δυτικής ακτής της Νορβηγίας πίστευαν ότι το Βόρειο Σέλας είναι γριές, ανύπαντρες γυναίκες που χορεύουν, κουνώντας τα λευκοφορεμένα με γάντια χέρια τους. 
 


 

Πίστευαν ότι όταν οι ανύπαντρες γυναίκες γερνούσαν και πέθαιναν τις έπαιρνε μαζί του το Βόρειο Σέλας. «Είναι τόσο γριά που σύντομα θα την πάρει το Βόρειο Σέλας», έλεγαν για κάποια ανύπαντρη ηλικιωμένη γυναίκα όταν ήθελαν να την κακολογήσουν. Σύμφωνα με τη Νορβηγική μυθολογία κατά την περίοδο των Βίκινγκς, το Βόρειο Σέλας ήταν η αντανάκλαση από τις ασπίδες που κρατούσαν οι Βαλκυρίες, οι οποίες ήταν νεκρές παρθένες.

                    


 Μια πολύ γνωστή Σκωτσέζικη έκφραση για το Βόρειο Σέλας είναι «Merry Dancers», δηλαδή «Χαρούμενοι χορευτές» και συνδέεται κυρίως με τις γυναίκες. Σύμφωνα μ΄ αυτό το θρύλο, οι χορευτές ήταν υπερφυσικά όντα τα οποία μάχονταν στον ουρανό για χάρη μιας όμορφης γυναίκας.


http://ingridventer.files.wordpress.com/2011/08/dancing_on_the_moon_by_maiarcita.jpg


Παρόμοια και οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής περιέγραφαν το Βόρειο Σέλας σαν χαρούμενους χορευτές, με τη διαφορά ότι γι΄ αυτούς το Σέλας δεν προκαλούσε ερωτικές οπτασίες, όπως για τους Σκωτσέζους. Στη φαντασία των Ινδιάνων, το Βόρειο Σέλας ήταν θεοί που χόρευαν γύρω από το στερέωμα. 

   http://farm1.static.flickr.com/101/316365819_6bbd041f83.jpg

 


Για τους Σουηδούς επίσης, το Σέλας ήταν συνδεδεμένο με το χορό και ένα παλιό όνομα που χρησιμοποιούσαν στη Σουηδία για να περιγράψουν το φαινόμενο ήταν «Πόλκα». Στη Σουηδία, επικρατούσε επίσης η αντίληψη, ότι το Σέλας προερχόταν από αντανακλάσεις πυρσών, τους οποίους χρησιμοποιούσαν οι Λάπωνες, ψάχνοντας γύρω να βρουν τους τάρανδούς τους. 

   
          

Για τους Εσκιμώους της Γροιλανδίας και του Βόρειου Καναδά (γύρω από τον κόλπο Hudson), Το Βόρειο Σέλας ήταν οι ψυχές των νεκρών. Ιδιαίτερα οι Εσκιμώοι της Γροιλανδίας πίστευαν ότι, όταν το Σέλας τρεμόσβηνε, αυτό σήμαινε ότι οι νεκροί τους φίλοι ή συγγενείς, προσπαθούσαν να έρθουν σε επικοινωνία με τους ζωντανούς. Οι Εσκιμώοι της Γροιλανδίας σέβονταν υπερβολικά το Βόρειο Σέλας και απέφευγαν να το κοροϊδέψουν ή να κάνουν αστεία μαζί του.


Πίστευαν ότι αν του σφύριζες, μπορούσες να επιταχύνεις την κίνησή του και αν άκουγαν κάποιο ψιθυριστό ήχο, αυτό σήμαινε ότι είχαν έρθει σε επικοινωνία με τους νεκρούς τους φίλους ή συγγενείς. 




Οι Ινδιάνοι Fox πίστευαν ότι μπορούσαν να καλέσουν πνεύματα και φαντάσματα, σφυρίζοντας προς το Βόρειο Σέλας. Έλεγαν ότι το πλησίασμα αυτών των πνευμάτων ακουγόταν σαν ήχο που κάνουν τα γυμνά πέλματα πάνω σε σκληρό έδαφος. Τα πνεύματα ερχόταν τρέχοντας με τα σώματά τους να γέρνουν προς τα εμπρός, τα χέρια απλωμένα πίσω, κοιτώντας με άγριο βλέμμα, μία από δω και μία από κει, και πετώντας στον αέρα, προσγειωνόντουσαν στο έδαφος μ΄ ένα γδούπο. Μετά στέκονταν σιωπηλά πίσω από κείνον που τα είχε καλέσει, περιμένοντας να μάθουν το λόγο για την κλήση. 


 http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f1/Aurora-abisko-fisheye.jpg

Για τις Ινδιάνικες φυλές της Β. Αμερικής ήταν κοινή πεποίθηση ότι το Βόρειο Σέλας προκαλείτο από τη συνάθροιση ανδρών θεραπευτών και πολεμιστών, στο βορειότερο μέρος του κόσμου, οι οποίοι ετοίμαζαν τους σκοτωμένους εχθρούς τους σε τεράστια καζάνια. 

Άλλοι Ινδιάνοι πίστευαν ότι μία φυλή από μικροσκοπικούς Ινδιάνους κατοικούσε το βορειότατο τμήμα των πάγων, μερικών ημερών ταξίδι από αυτούς. Αυτοί οι μικροσκοπικοί Ινδιάνοι ήταν τόσο δυνατοί που μπορούσαν να πιάσουν με τα χέρια τους ψάρια μεγάλα σα φάλαινες. Μετά, άναβαν μια φωτιά για να μαγειρέψουν την ψαριά τους, η οποία ήταν τόσο μεγάλη, ώστε η αντανάκλασή της στον ουρανό δημιουργούσε το Βόρειο Σέλας.



Οι Μάορι της Νέας Ζηλανδίας (Oι Maori είναι οι πρώτοι γνωστοί οικιστές της Νέας Ζηλανδίας πριν από τους Ευρωπαίους. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά, γλωσσολογικά και πολιτισμικά ευρήματα, υπολογίζεται ότι οι Maori της Πολυνησίας την κατοίκησαν πριν 1.000 τουλάχιστον χρόνια, αν όχι περισσότερο. Η πίστη αυτή ενισχύεται από τις παραδόσεις, τις γενεαλογίες και τους μύθους καταγωγής των Μaori, οι οποίοι αναφέρονται σε μια σειρά από μεταναστεύσεις με σχεδίες, που πραγματοποίησαν οι κάτοικοι των νήσων της κεντρικής Πολυνησίας (2.000 μίλια βορειο-ανατολικά της Ν.Ζ.) και οι οποίες φαίνεται να σταμάτησαν περίπου 500 χρόνια πριν από τον αγγλικό αποικισμό, στα μέσα του 19ου αιώνα. Σήμερα αντιπροσωπεύουν το 12-14% του πληθυσμού των νήσων. Αποτελούν δυναμική εθνική ομάδα που ενσωματώνεται στην αστική αναπτυγμένη κοινωνία σε όλα τα επίπεδα και αργά αλλά σταθερά αυξάνει την παρουσία της. ), ισχυρίζονται ότι όταν οι πρόγονοί τους ήρθαν νότια στα νησιά της Πολυνησίας, είκοσι με τριάντα γενιές πριν, κάποιοι από αυτούς, συνέχισαν το ταξίδι τους στο νοτιότερο σημείο, όπου και εγκαταστάθηκαν. Οι Μάορι πιστεύουν ότι το Νότιο Σέλας(Aurora Australis) ήταν αντανακλάσεις στον ουρανό από τεράστιες φωτιές που άναβαν οι απόγονοι αυτών των αρχαίων ταξιδευτών, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να επικοινωνήσουν με τους μακρινούς τους συγγενείς στα νησιά της Πολυνησίας, ελπίζοντας ότι θα έρθουν να τους διασώσουν από την παγωμένη τους κατοικία.


 


Τελείως δικαιολογημένα, αποτελούσε κοινή πεποίθηση για πολλούς λαούς σε παλιότερες εποχές, ότι το Βόρειο Σέλας ήταν κάποια φωτιά. Παραδείγματα τέτοια βρίσκει κανείς πολλά στην αρκτική Σκανδιναβία, όπου πίστευαν ότι το Βόρειο Σέλας ήταν ενεργά ηφαίστεια, τοποθετημένα από το θεό στο μακρινό Βορά για να φωτίζουν και να ζεσταίνουν τις σκοτεινές και παγωμένες περιοχές της χώρας. Ο Anders Celsius, σημείωσε στο ημερολόγιό του στις 27 Σεπτέμβρη του 1732, ότι το Βόρειο Σέλας προέρχεται από ενεργά ηφαίστεια, κοντά στο Βόρειο Πόλο. 
Στη Φιλανδία, πίστευαν ότι το Σέλας ήταν άγγελοι που μάχονταν, κρατώντας αναμμένους πυρσούς.




Μία από τις πιο ρομαντικές αντιλήψεις για το Βόρειο Σέλας συναντά κανείς στη λαϊκή παράδοση των Δανών. Γι΄ αυτούς το Σέλας οφείλεται σε ένα κοπάδι από κύκνους που έχοντας πετάξει τόσο μακριά στο Βορά, παγιδεύτηκαν μέσα στους πάγους. Κάθε φορά που τίναζαν τα φτερά τους, στην προσπάθειά τους να απελευθερωθούν, δημιουργούσαν αντανακλάσεις στον ουρανό, οι οποίες μπορούσαν να γίνουν ορατές στη Δανία ως Βόρειο Σέλας.


                     


Οι Λάπωνες (οι Σάμι) της Σουηδίας προειδοποιούσαν τις γυναίκες τους να μη βγαίνουν έξω χωρίς καπέλο στο κεφάλι όταν εμφανιζόταν το Βόρειο Σέλας, ενώ οι Λάπωνες της Νορβηγίας φοβούνταν ότι το Σέλας θα κατέβει στο έδαφος και θα τους κλέψει ή θα τους σκοτώσει τα παιδιά τους. Πολλές φορές, συναντάς ακόμη και στις μέρες μας παιδιά να βγαίνουν έξω, κουνώντας λευκά μαντίλια προς τον ουρανό όταν εμφανίζεται. Οι πιο ευσεβείς από τους Λάπωνες, όταν έβλεπαν ένα πολύ ενεργό Σέλας, έκοβαν ταχύτητα στα έλκηθρα και αφαιρούσαν από τους τάρανδους τα κουδουνάκια. 

Τέλος, στο Μεσαίωνα, έβλεπαν το Βόρειο Σέλας σαν ένα φοβερό ουράνιο πόλεμο ανάμεσα στις δυνάμεις του καλού και του κακού, και το κόκκινο χρώμα που κάποιες φορές παρουσίαζε, σαν ποταμούς αίματος. Ένα πολύ ενεργό Σέλας το θεωρούσαν σαν προμήνυμα του κακού, και συχνά η εκκλησιαστική εξουσία της εποχής αυτής χρησιμοποιούσε το φαινόμενο για να σκορπίσει το φόβο για την τιμωρία όσων απ΄ τους πιστούς δε συμμορφώνονταν στις εντολές της. Πολυάριθμες γκραβούρες που έχουν σωθεί από αυτή την εποχή, παριστάνουν το Βόρειο Σέλας σαν τερατόμορφες υπάρξεις που έχουν σα στόχο την εξάπλωση του κακού και την καταστροφή. 

Στη σημερινή αρκτική Σκανδιναβία κάποιοι από τους θρύλους για το Βόρειο Σέλας παραμένουν ακόμη, και πολλοί σε προειδοποιούν ότι αν του σφυρίξεις την ώρα που χορεύει στον ουρανό, τότε θα μεγαλώσει κι άλλο, θα γίνει πιο γρήγορο και θα κατέβει να σε πάρει μαζί του για πάντα.


xibalba













Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

"G A I A"


Η Μητέρα Γη










Η Θεωρία της Γαίας αν και πρωτόγνωρη για τα επιστημονικά δεδομένα δεν ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για τον άνθρωπο, αφού εδώ και χιλιάδες χρόνια στις εσωτερικές παραδόσεις η Γη πάντοτε αντιμετωπιζόταν με μεγάλο σεβασμό όχι μόνο ως ένας απλός ζωντανός οργανισμός αλλά σαν Μητέρα Γη από την οποία η ζωή ανάβλυζε και στην οποία επέστρεφε μέσω της διαδικασίας του θανάτου. 

http://2.bp.blogspot.com/_UawqO__AIT8/S4XOIhuUUAI/AAAAAAAAAGc/04HRp0TPYCU/s400/Hello+Earth.png

Η Γη αποτέλεσε πάντα και για όλους τους λαούς του κόσμου πηγή ζωής και συνείδησης. Ειδικά στη μακρινή αρχαιότητα ο άνθρωπος έχοντας μια πιο άμεση επαφή με τη φύση και δίχως τη σημερινή καταδυνάστευση από τον νου, μπορούσε να αφουγκράζεται τον παλμό της φύσης και να αναγνωρίζει ότι τα πάντα γύρω του σφύζουν από ζωή. Μα πάνω απ’ όλα αναγνώριζε ότι όλα γύρω του αλληλεπιδρούν, ως ζωντανοί οργανισμοί που είναι, και ότι όλα μαζί αποτελούν κύτταρα ενός ευρύτερου ζωντανού οργανισμού που είναι ο ίδιος ο πλανήτης. Κυριολεκτικά οι μακρινοί μας πρόγονοι βίωναν την στοργική αγκαλιά της Μητέρας Γης. Αυτή τους έδινε τροφή, αυτή τους καθοδηγούσε στην κατανόηση του κόσμου και τη γνώση των Νόμων της ζωής, αυτή τους χάριζε κάθε χαρά και πόνο και με περισσή αγάπη πάντα σύμπασχε μαζί τους. Κάτω από το βλέμμα της κάθε πέτρα, φυτό, ζώο και άνθρωπος είναι αδέλφια που συμπορεύονται στο ίδιο μονοπάτι. Δεν είναι τυχαίο ότι στις επικλήσεις και τις προσευχές των Ινδιάνων τις Αμερικής όλα τα πλάσματα αποκαλούνται και βιώνονται ως «αδέλφια ανθρώπου» και ότι οι Ινδιάνοι, οι Δρυίδες και οι απανταχού Σαμάνοι προσεγγίζουν με μεγάλο σεβασμό και ταπεινότητα το Πνεύμα της Μητέρας Γης. Οι αποκαλούμενες «πρωτόγονες» φυλές που υπάρχουν σε διάφορα μέρη του κόσμου απ’ ότι φαίνεται κατέχουν σημαντικά κλειδιά που ο «πολιτισμένος» σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει εδώ και πολλούς αιώνες. Παρόλα αυτά είναι παρήγορο το γεγονός της σημερινής αυξανόμενης παρουσίας οικολογικών κινημάτων που δρουν συνδυάζοντας τις εσωτερικές αξίες και πρακτικές με την επιστημονική δράση.

http://www.ebsqart.com/Art/Digital-Art/Fractals/679881/650/650/We-Are-All-Connected.jpg

Η πλανητική ύπαρξη
Σύμφωνα με τη δυτική εσωτερική παράδοση η Γη αποτελεί όντως έναν ζωντανό οργανισμό που εξελίσσεται. Η Γη δεν είναι, όπως λανθασμένα θεωρεί ο σύγχρονος άνθρωπος, ένας νεκρός πλανήτης από πετρώματα που πάνω του ζουν κάποιοι ζωντανοί οργανισμοί όπως τα ζώα, τα φυτά και ο άνθρωπος.

http://2.bp.blogspot.com/-7zOa5C03H7w/TozAkGS09cI/AAAAAAAAAA0/wDEvtgiexFQ/s1600/space_fractal_by_stereoboy-d2y7vxi.jpg

'Aλλωστε αποτελεί βασική παραδοχή της εσωτερικής παράδοσης ότι τα πάντα είναι συνείδηση και ότι τα πάντα διαπερνώνται από την πνοή ζωής του Δημιουργού. Υπό τούτη την οπτική τίποτα μέσα στην Εκδήλωση δεν μπορεί να είναι νεκρό. Όλα είναι ζωντανά και διαρκώς εξελίσσονται. Έτσι και η Γη αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό. Κατά την Εσωτερική Παράδοση πάνω στη Γη υπάρχουν και εξελίσσονται το ορυκτό, το φυτικό, το ζωικό και το ανθρώπινο βασίλειο, καθώς και το βασίλειο των στοιχειακών οντοτήτων που μοχθούν αέναα για να συγκροτούν και να υποβοηθούν τη μορφή του κόσμου μας. Όλα αυτά τα βασίλεια, σε κάθε επίπεδο ύπαρξης και λειτουργίας τους, λέγεται πως αποτελούν αυτό που ονομάζουμε Ζωντανή Γη, Γαία, ή Πλανητική Ύπαρξη σύμφωνα με τον όρο που χρησιμοποιείται από τη δυτική εσωτερική παράδοση. Η Πλανητική Ύπαρξη είναι η συνισταμένη πλανητική συνείδηση που αναδύεται από τη σύνθεση όλων των συνιστωσών συνειδήσεων όλων των βασιλείων του πλανήτη. Είναι μια εξελισσόμενη συνείδηση που μοχθεί για να εξελιχθεί και σε αυτό το σημείο πολλά έχουν να προσφέρουν οι άνθρωποι ως τα πιο προηγμένα εξελικτικά παιδιά της. Ο ρόλος της ανθρωπότητας, μας λένε οι εσωτερικές παραδόσεις, είναι ιδιαίτερα νευραλγικός και σημαντικός τόσο για την εξέλιξη του κάθε βασιλείου χωριστά αλλά και της ίδιας της Πλανητικής ύπαρξης, καθώς μπορεί να δράσει καταλυτικά στα εξελικτικά δρώμενα του πλανήτη ως αγωγός και εκφραστής ισχυρών πνευματικών και κοσμικών δυνάμεων ικανών να μετουσιώσουν ραγδαία την ποιότητα της ζωής πάνω στη Γη.



Η Ντιον Φόρτσιουν στο έργο της «Κοσμικό Δόγμα» αναφέρεται με πολύ γλαφυρό τρόπο στην Πλανητική Ύπαρξη: «Η Πλανητική Ύπαρξη είναι ένα πελώριο Στοιχειακό που αποτελείται από τη συνείδηση (χρησιμοποιώντας τη λέξη με την πλατιά της έννοια) καθενός από τα παιδιά της – τα παιδιά της είναι όλες οι ζωές πάνω στη γη, άνθρωποι, αγρίμια, πουλιά, ερπετά, ψάρια, έντομα, κ.λ.π. Στο Μεγάλο Στοιχειακό, την Πλανητική Ύπαρξη, όλα αυτά είναι, ή θα έπρεπε να είναι, ένα. Επειδή αυτή η ενωτική σχέση έχει κλονιστεί, εκδηλώνονται διάφορες αρρώστιες. Μπορεί να υποτεθεί ότι όταν ‘‘έρθει η Βασιλεία’’, όταν η Λογοϊκή Ιδέα αυτού του πλανήτη εκδηλωθεί αληθινά, τότε πραγματικά όλα τα γήινα πλάσματα θα γίνουν ένα σ’ ένα ορισμένο επίπεδο.



"Θα πρέπει να θυμάσαι ότι οι ανθρώπινες υπάρξεις, καθώς αναπτύσσονται και προοδεύουν, οφείλουν ένα μεγάλο χρέος στη γη, η οποία είναι η μητέρα τους, ο γονιός τους. Είναι πλασμένοι από την ουσία της και ζουν επάνω της και όλα όσα κάνουν εδώ στη γη, όλα όσα ανακαλύπτουν στην επιστήμη, όλα όσα δημιουργούν στην τέχνη ή στη βιομηχανία, είναι επίσης μέρος δικό της. Αλλά αυτή αναπτύσσεται με πιο αργό ρυθμό από τα παιδιά της και είναι καθήκον των παιδιών της να βοηθήσουν τη δική της εξέλιξη μέσα από τη δική τους. Επομένως, οτιδήποτε κάνεις, ας γίνεται όχι μόνο για το προσωπικό σου κέρδος ή συμφέρον, αλλά και για όφελος της Πλανητικής Ύπαρξης. Όσο περισσότερο μοιράζεσαι συνειδητά με αυτή την πελώρια Στοιχειακή μάνα ό,τι κάνεις, τόσο αυτό που κάνεις θα καρποφορεί και θα ευημερεί περισσότερο – όχι μόνο μέσα σ’ αυτήν, αλλά και σε σένα. Δεν υπάρχει κανένα πλάσμα πάνω στη γη, ούτε ακόμα και εκείνα που ήρθαν αργότερα στον πλανήτη που να μην ενδιαφέρουν την Πλανητική Ύπαρξη. Ο άνθρωπος έχει πολύ μεγάλη ευθύνη όχι μόνο προς τον εαυτό του, αλλά επίσης και προς τη μεγάλη ομαδική ψυχή της γης, τη μεγάλη μητέρα όλης της ανθρωπότητας".

http://th06.deviantart.net/fs43/PRE/i/2009/091/6/4/Earthlike_planet_by_DaShadeE.jpg

Οι κοσμικές προοπτικές της Γαίας
Ο πλανήτης Γη ως ζωντανή οντότητα αποτελεί αδελφό πλανήτη των υπολοίπων πλανητών που γυρνούν γύρω από τον Ήλιο και ζωντανό κύτταρο αυτού του ευρύτερου οργανισμού που τον αποκαλούμε Ηλιακό Σύστημα. Μέσα σε αυτό τον οργανισμό αλληλεπιδρά διαρκώς με τους υπόλοιπους πλανήτες και για αυτό το λόγο όσο πιο πολύ εξελίσσεται τόσο πιο αποτελεσματικά προσφέρει μέσα σε αυτόν τον γιγάντιο οργανισμό.

 http://fc02.deviantart.net/fs32/i/2008/207/b/c/Psychestorm_by_Sc0t0ma.png

Έτσι γίνεται αντιληπτό πως η εξέλιξη της Πλανητικής Ύπαρξης της Γης έχει ιδιαίτερα μεγάλη σημασία για το σύνολο της ζωής μέσα στο Ηλιακό μας Σύστημα (η εσωτερική παράδοση θεωρεί πως το Ηλιακό μας Σύστημα σφύζει από ποικίλες μορφές ζωής που δεν είναι κατ’ ανάγκη εκδηλωμένες στο φυσικό πεδίο). Λέγεται πως ο πλανήτης μας δεν ανήκει, ακόμη, στους αποκαλούμενους «Ιερούς Πλανήτες» του Ηλιακού μας Συστήματος και ότι σε αυτό ακριβώς το σημείο ο άνθρωπος μπορεί να συμβάλει καθοριστικά με τη συνειδητή προσφορά του προς το σύνολο της ζωής της Γης. Έτσι κάποια στιγμή η Μητέρα Γη θα μπορέσει να αφυπνιστεί συνειδητά και να λειτουργήσει ως συνειδητός φορέας του Πνεύματος, αποκτώντας το δικό της ενεργό ρόλο μέσα στον απέραντο Κοσμικό Χορό του Σύμπαντος.

http://www.chromationsystems.com/files/graphics/fractalAttack_1024x768.jpg

Όμως η Μητέρα Γη και όλοι εμείς, τα παιδιά της, δε στεκόμαστε μόνοι και αβοήθητοι σε αυτή την τεράστια προσπάθεια εξέλιξης. Σύντροφοι, συνοδοιπόροι και καθοδηγητές μας στέκονται εκείνες οι υπάρξεις που έχοντας τελειώσει την εκπαίδευσή τους πάνω στο σχολείο που ονομάζουμε Γη, στέκονται δίπλα μας για μας βοηθήσουν να φθάσουμε εκεί που εκείνοι έφθασαν. Πρόκειται για τους Διδασκάλους της Σοφίας, εκείνες τις λαμπρές πνευματικές υπάρξεις που μοχθούν αέναα για την εξέλιξη της Γης και οι οποίες αποτελούν μέρος του ευρύτερου ιστού της Κοσμικής Ιεραρχίας μέσω του οποίου ενεργός βοήθεια διαρκώς καταφθάνει πάνω στη Μητέρα Γη. 

Πηγές
Βίντεο:www.youtube.com
Κείμενο:www.e-zine.gr
Φωτογραφίες:www.google.com





Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

"ΜΥΡΤΙΔΑ" Ένα κορίτσι που ταξιδεύει... στο χρόνο!





430-426 π.Χ.: Ένας μεγάλος λοιμός αποδεκατίζει τον πληθυσμό της Αθήνας. 1994-5 μ.Χ.: Ο ομαδικός τάφος περίπου 150 θυμάτων του λοιμού αυτού ανακαλύπτεται τυχαία στην περιοχή του Κεραμεικού. Ανάμεσά τους, ένα 11χρονο κορίτσι. 2010 μ.Χ.: Η Μύρτις, όπως ονομάστηκε η σύγχρονη του Περικλή νεαρή Αθηναία, "ξαναζωντανεύει" και παρουσιάζεται, μέχρι τα μέσα Ιουνίου, στο Κέντρο Γαία του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, στους συμπολίτες της του 21ου αιώνα.
Στη συνέχεια, η Μύρτις θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα, καθώς και στο εξωτερικό, εκθέτοντας τα εντυπωσιακά αποτελέσματα της τεχνολογίας και της διεπιστημονικής συνεργασίας.
Το κρανίο του άτυχου κοριτσιού βρέθηκε σε άριστη κατάσταση ανάμεσα στο σκελετικό υλικό του ομαδικού τάφου που ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια εργασιών για το Αττικό Μετρό.

Το εγχείρημα αυτό, είχε και άσχημα επακόλουθα, με δικαστικές διαμάχες.Τι κρίμα ένα τόσο νεαρό κορίτσι να βιώνει ξανά στο ταξίδι της στο χρόνο, ακόμη μία εμφύλια διαμάχη...

http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20110114/low/assets_LARGE_t_420_43207536.JPG



Εμφύλιος στο Οδοντιατρικό Αθηνών για τη Μύρτιδα


Ρεπορτάζ: Δημήτρης Πανόπουλος 
Στις δικαστικές αίθουσες κατέληξε η διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ καθηγητών της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών και αφορά τη Μύρτιδα, ένα σημαντικό έκθεμα το οποίο φιλοξενείται στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Πρόκειται για αναπλασμένο πρόσωπο ενός παιδιού, το οποίο πέθανε από τον λοιμό των Αθηνών τον 5ο αιώνα π.Χ. Η Μύρτις. 
Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Εμμανουήλ Παπαγρηγοράκης ήταν ο εμπνευστής της μεγάλης έρευνας που ξεκίνησε, όταν, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στον Κεραμεικό, βρέθηκε ένα παιδικό κρανίο σε ομαδικό τάφο.

http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20111227/low/assets_LARGE_t_175762_54015718.JPG


Το κρανίο που ήταν σε άριστη κατάσταση αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσει η προσπάθεια της ανάπλασης αυτού του παιδικού προσώπου του 5ου π.Χ. αιώνα.
Η μελέτη του αρχαιολογικού αυτού υλικού, που χρονολογείται από το 1900 π.Χ. –Μεσσοελλαδική εποχή– μέχρι το 300 π.Χ. περίπου, διερευνά και αποτυπώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου των αρχαίων Ελλήνων, έτσι ώστε αυτό να συγκριθεί με το πρόσωπο του σύγχρονου Έλληνα. Επίσης γίνεται η σύγκριση με τα χαρακτηριστικά του προσώπου των αρχαίων αγαλμάτων, για να διαπιστωθεί κατά πόσον αυτά απεικονίζουν την πραγματικότητα ή μια εξιδανικευμένη μορφή της.
Σε συνεργασία με συναδέλφους από διάφορες χώρες, κατάφεραν σε δύο χρόνια να ολοκληρώσουν την ανάπλαση της κεφαλής του κοριτσιού.


http://www.tovima.gr/oldPhotos/Article%20Photos/20100909/353336.jpg

Η παρουσίαση της Μύρτιδος στο κοινό έγινε στις 9 Απριλίου 2010, στο Μουσείο Ακρόπολης, ενώ διοργανώθηκε περιοδεύουσα έκθεση με τίτλο «Μύρτις: πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν» και πλέον είναι το έκθεμα που κοσμεί την είσοδο του Μουσείου.

«Έκλεψαν τα οστά»
http://farm5.staticflickr.com/4132/5042710446_7a21a6e689.jpg

Ωστόσο, η Μύρτις αποτέλεσε την… πέτρα του σκανδάλου που ξέσπασε στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, με αντεγκλήσεις και κατηγορίες μεταξύ τριών καθηγητών της Σχολής, οι οποίες κατέληξαν στις δικαστικές αίθουσες. Μηνυτής ο κ. Παπαγρηγοράκης και μηνυόμενοι οι κ.κ. Βουγιουκλάκης και Μουντούρης οι οποίοι κατηγορήθηκαν για τα αδικήματα της διατάραξης οικιακής ειρήνης και διακεκριμένης φθοράς ξένης περιουσίας.


Ο Γιώργος Βουγιουκλάκης
Σύμφωνα με την μήνυση του κ. Παπαγρηγοράκη, ο κ. Βουγιουκλάκης αρχικά διέρρηξε το γραφείο του, όπου φυλάσσονταν τα ευρήματα και τα οστά της Μύρτιδος, τα έκλεψε και στη συνέχεια τα πέταξε σε τουαλέτα στο υπόγειο του κτηρίου της Σχολής.
Όταν το αντιλήφθηκε ο κ. Παπαγρηγοράκης ειδοποίησε την Άμεση Δράση, η οποία κατέφθασε στο σημείο και πήρε αποτυπώματα. Η υπόθεση κατέληξε στα δικαστήρια, ωστόσο μέχρι και σήμερα τα οστά αγνοούνται, παρά το γεγονός ότι στην ιστοσελίδα της Μύρτιδος αναφέρεται ότι η έρευνα και οι εργασίες σε σχέση με το αρχαιολογικό σκελετικό υλικό από τον Κεραμεικό συνεχίζονται.



Ο Μανώλης Παπαγρηγοράκης 
Το δικαστήριο πραγματοποιήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2012. Ο κ. Βουγιουκλάκης, τέως πρόεδρος της Οδοντιατρικής Σχολής αθωώθηκε, ενώ ο κ. Μουντούρης καταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκισης.
Σύμφωνα με όσα κατέθεσαν μάρτυρες της υπόθεσης, οι κατηγορούμενοι θα μπορούσαν να είχαν κλέψει το «εύρημα», παίρνοντας τα κλειδιά από την γραμματεία της έδρας.
Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι, οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης τηρούν μια περίεργη σιωπή γύρω από την «εμφύλια διαμάχη» της Οδοντιατρικής Σχολής, ενώ κανείς δεν θέλει να σχολιάσει το αποτέλεσμα της δικαστικής κόντρας που έχει ξεσπάσει. 
 Πηγές
 http://www.youtube.com/user/irakleitoss?feature=watch
 http://www.zougla.gr















Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Το πλάνεμα του Άχρονου Χρόνου




Η παραπλανητική αίσθηση του χρόνου

Η ιδέα ενός ενιαίου και μοναδικού «βέλους του χρόνου» που υποτίθεται ότι μετρά αδυσώπητα τις ζωές μας ίσως, εν τέλει, αποδειχτεί μια αυταπάτη. Γιατί όταν πλήττουμε έχουμε την αίσθηση ότι ο χρόνος δεν περνά, ενώ όταν κάνουμε κάτι ενδιαφέρον ή όταν διασκεδάζουμε ο χρόνος κυλά χωρίς να το καταλαβαίνουμε; Και γιατί τα άτομα που υποφέρουν από νευροψυχολογικές παθήσεις (κατάθλιψη ή νόσο Πάρκινσον) έχουν μια εμφανώς διαφορετική αντίληψη του χρόνου; Πρόσφατα, χάρη σε κάποιες πρωτοποριακές έρευνες, η επιστήμη άρχισε να κατανοεί τις υποσυνείδητες ψυχολογικές διεργασίες και τους αδιαφανείς εγκεφαλικούς μηχανισμούς που μπορούν να επιβραδύνουν ή να επιταχύνουν το βέλος του χρόνου της ζωής μας. 

http://underthebluedoor.files.wordpress.com/2013/01/illusion-of-time.jpg?w=640

Ορισμένοι ειδικοί τοποθετούν το εγκεφαλικό μας ρολόι κάπου μεταξύ της παρεγκεφαλίδας και των βασικών γαγγλίων. Άλλοι θεωρούν ότι εντοπίζεται σε ειδικά νευρωνικά κυκλώματα κατανεμημένα στο σύνολο του εγκεφάλου Κάθε πράξη ή σκέψη μας ορίζεται από τον χρόνο: έχει αρχή και τέλος, και συντελείται συνήθως με έναν προσωπικό ρυθμό. Αυτή η ιδιαίτερη ρυθμικότητα εκδηλώνεται στον αργό ή γρήγορο τρόπο που μιλάμε και γράφουμε, στον χαρακτηριστικό τρόπο που χτυπάμε ένα κείμενο στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή ή στον προσωπικό ρυθμό που εκφέρουμε τις λέξεις. Είναι γνωστό επίσης ότι κάποιοι σπουδαίοι καλλιτέχνες (π.χ. μουσικοί ή χορευτές) διαθέτουν και εκφράζουν εκπληκτικές «ρυθμικές» ικανότητες.
Ενα πολύ απλό τεστ για να διαπιστώσουμε πώς ο εγκέφαλος καταμετρά τους χρόνους των πράξεών μας είναι να ζητήσουμε από κάποια άτομα να ακολουθήσουν, χτυπώντας στο τραπέζι π.χ. το μεσαίο δάχτυλό τους, ένα γρήγορο ρυθμό (τρία χτυπήματα ανά δευτερόλεπτο) ή έναν αργό ρυθμό (ένα χτύπημα ανά δευτερόλεπτο). Τα χτυπήματα κάθε ατόμου μπορεί να είναι είτε λίγο πιο γρήγορα είτε λίγο πιο αργά. Ομως, και στις δύο περιπτώσεις το σφάλμα θα είναι παρόμοιο (τα χτυπήματα θα είναι είτε πιο γρήγορα είτε πιο αργά)· λες και ο εγκέφαλος των ατόμων διαθέτει ένα και μόνο εσωτερικό ρολόι που μετρά τον χρόνο είτε υπερβολικά γρήγορα είτε υπερβολικά αργά!
Αν επομένως υπάρχει μέσα μας ένας «μετρονόμος» που προσδίδει σε κάθε μας ενέργεια τον προσωπικό μας ρυθμό, ένα είδος υποκειμενικού χρονικού «στίγματος», τότε η χρονική κλίμακα με την οποία μετράμε την κάθε μας πράξη δεν μπορεί να θεωρείται αντικειμενική αλλά μόνο υποκειμενική, εφόσον μεταβάλλεται από άτομο σε άτομο. Τότε όμως, πώς συνδέεται η υποκειμενική μας αίσθηση του χρόνου με τον ιστορικό χρόνο μέσα στον όποιο ζούμε και ποια σχέση μπορεί να έχει με τον μαθηματικοποιημένο χρόνο της φυσικής ή με τον άχρονο χρόνο της μεταφυσικής;


http://2.bp.blogspot.com/-2_S_j9-g-3c/T9kWJJ1clmI/AAAAAAAABYU/dxmfyUT8aAo/s1600/Up%C5%82yw+czasu+klepsydra+czas+czarno+bia%C5%82y+black+&+white549979_374893309209930_237014249664504_1232305_802495106_n.jpg


Η εγκεφαλική κλεψύδρα
Από καιρό οι ερευνητές αναρωτιούνται ποιοι μπορεί να είναι οι νευροψυχολογικοί μηχανισμοί που επιτρέπουν στους περισσότερους ανθρώπους και ειδικότερα σε διάσημους πιανίστες ή χορευτές να βρίσκουν πάντα τον «σωστό» ρυθμό.
Τα επικρατέστερα σήμερα γνωστικά μοντέλα για την αντίληψη του χρόνου λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις καθημερινές εμπειρίες και ανάγκες των ατόμων καθώς και την επιρροή των συναισθηματικών τους καταστάσεων. Τα περισσότερα όμως από αυτά τα εξηγητικά μοντέλα επικαλούνται την ύπαρξη ενός κεντρικού εγκεφαλικού μηχανισμού για την καταμέτρηση του χρόνου, ένα είδος εγκεφαλικής κλεψύδρας που συσσωρεύει και «καταμετρά» χρονικές στιγμές.
Αυτός ο νευρολογικός «συσσωρευτής δευτερολέπτων», όπως τον αποκαλεί ο Marc Wittmann, επιφανής ερευνητής στην Ψυχιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, παρομοιάζεται με ένα νευρωνικό εκκρεμές που η κάθε του αιώρηση αντιστοιχεί με το τικ-τακ ενός μηχανικού ρολογιού. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα ή περισσότερα νευρωνικά κυκλώματα που αποστολή τους είναι να καταγράφουν νευρικές ώσεις, και ο συνολικός αριθμός των καταγεγραμμένων νευρικών ώσεων αντιστοιχεί στη χρονική διάρκεια στην οποία έλαβε χώρα μια πράξη. 

 http://fc09.deviantart.net/fs70/f/2011/067/7/9/illusion_of_time_by_sophiiiii-d3b6v4n.jpg

Από τις έρευνες αυτού του μηχανισμού προκύπτουν διάφορα εξαιρετικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα. «Σύμφωνα με το καθιερωμένο γνωστικό μοντέλο, όσο περισσότερη προσοχή δίνουμε στον χρόνο, τόσο αυξάνεται η υποκειμενική αίσθηση της διάρκειάς του», υποστηρίζει ο Wittmann. Αυτό συμβαίνει επειδή τα «τικ-τακ» συσσωρεύονται μονάχα όταν εστιάζουμε την προσοχή μας στον χρόνο. Το ίδιο συμβαίνει επίσης όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση επιφυλακής: επειδή εστιάζουμε την προσοχή μας στα πάντα, η συχνότητα των νευρικών ώσεων αυξάνει, συνεπώς αυξάνει και η συχνότητα των ώσεων που καταγράφονται από την εγκεφαλική κλεψύδρα.
Αρχίζουμε λοιπόν να καταλαβαίνουμε γιατί και πώς η ψυχολογική μας διάθεση μπορεί να επηρεάζει την υποκειμενική μας αντίληψη του χρόνου: αυξάνοντας ή, εναλλακτικά, μειώνοντας τους νευρωνικούς «χρονοδείκτες», δηλαδή σαν να λέμε τους κόκκους άμμου στην εγκεφαλική κλεψύδρα! «Κοντολογίς, ο υποκειμενικός χρόνος αντανακλά τη γνωστική και την ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου», όπως τονίζει ο Wittmann. Ισως γι' αυτό όταν βαριόμαστε ή όταν βιώνουμε κάτι παθητικά έχουμε την αίσθηση ότι ο χρόνος δεν περνά: η προσοχή μας παγιδεύεται σε ένα αέναα επεκτεινόμενο παρόν. 


http://3.bp.blogspot.com/_bpr9rEIVRBE/S8xK8Y0fdgI/AAAAAAAAAEs/jw1wxC9TMl4/s1600/626time.jpg


Οπως συμβαίνει συχνά στην επιστήμη, η μελέτη ενός μη φυσιολογικού φαινομένου ή μιας ανώμαλης συμπεριφοράς οδηγεί στην καλύτερη κατανόηση των φυσιολογικών λειτουργιών. Ετσι, οι διαταραχές στην αντίληψη του χρόνου που διαπιστώνονται συστηματικά σε άτομα που υποφέρουν από κάποια νευροψυχολογική ασθένεια (υπερκινητικότητα, αδυναμία εστίασης της προσοχής, εξάρτηση από ναρκωτικά, κατάθλιψη, νόσο Πάρκινσον) αποτέλεσαν την αφετηρία για την κατανόηση των εγκεφαλικών μηχανισμών που εμπλέκονται άμεσα στην αντίληψη του χρόνου. Για παράδειγμα, από τη μελέτη ασθενών που έπασχαν από τη νόσο Πάρκινσον, μια νευροεκφυλιστική ασθένεια που πλήττει άτομα μέσης ηλικίας (55-60 ετών), οι ειδικοί έμαθαν πολλά για τους εγκεφαλικούς μηχανισμούς της αίσθησης του χρόνου. Η ασθένεια αυτή πλήττει τους νευρώνες του ραβδωτού σώματος και των βασικών γαγγλίων του εγκεφάλου. Οι νευρώνες αυτοί χρησιμοποιούν ως νευροδιαβιβαστή, δηλαδή ως χημικό αγγελιαφόρο των νευρωνικών πληροφοριών, την ντοπαμίνη. Οι κινητικές δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες των ασθενών εξαρτώνται από την καταστροφή αυτού του ντοπαμινεργικού συστήματος επικοινωνίας των νευρώνων. 


Ωστόσο, η νόσος Πάρκινσον δεν πλήττει μόνο τις κινητικές ικανότητες των ασθενών αλλά και τις νοητικές: έχουν σοβαρά προβλήματα μνήμης και αίσθησης του χρόνου, γεγονός που, μέχρι πρόσφατα, είχε υποβαθμιστεί από τους κλινικούς γιατρούς. Το ότι όμως οι ασθενείς που υποφέρουν από Πάρκινσον εκδηλώνουν μια σαφή αλλοίωση της αίσθησης του χρόνου οδήγησε κάποιους πρωτοπόρους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι τα μόρια της ντοπαμίνης και γενικότερα το ντοπαμινεργικό σύστημα παίζει αποφασιστικό ρόλο στην αντίληψη του χρόνου!
Πού όμως βρίσκεται το εσωτερικό εγκεφαλικό μας ρολόι; 


Ποιο ή ποια είναι τα εγκεφαλικά υποστρώματα της αίσθησης του χρόνου; Σε αυτό το αποφασιστικό ερώτημα οι απόψεις των ειδικών ακόμη διίστανται. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η εγκεφαλική κλεψύδρα βρίσκεται κάπου μεταξύ της παρεγκεφαλίδας και των βασικών γαγγλίων. Αλλοι θεωρούν ότι τέτοιες «κλεψύδρες» υπάρχουν σε διάφορες περιοχές του εγκεφάλου μας, σε ειδικά νευρωνικά κυκλώματα κατανεμημένα στο σύνολο του εγκεφάλου. * 






Ενα συνοπτικό χρονικό των ιδεών μας για τον χρόνο



Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗ
Τι σχέση μπορεί να έχει η εύπλαστη υποκειμενική εμπειρία του χρόνου που βιώνουμε καθημερινά με τον «απανθρωποποιημένο», δηλαδή τον μαθηματικοποιημένο χρόνο της επιστήμης;

Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην ιστορία των ανθρώπινων ιδεών σχετικά με τον χρόνο για να διαπιστώσει τη μετάβαση από τον κυκλικό χρόνο των αρχαίων Ελλήνων στον τελεολογικό και γραμμικό χρόνο των Εβραίων-Χριστιανών, και από αυτόν στον μαθηματικοποιημένο άχρονο χρόνο της κλασικής φυσικής. Είτε ως ποτάμι που ρέει ατέρμονα, όπως ήθελε να τον βλέπει ο Ηράκλειτος, είτε ως ακίνητος σκοτεινός ωκεανός μέσα στον οποίο φαίνεται να ταξιδεύει το Σύμπαν, όπως ακράδαντα πίστευε ο Πλάτωνας, ο «χρόνος» υπήρξε ανέκαθεν η πιο σκοτεινή, ασαφής και αινιγματική κατηγορία της ανθρώπινης σκέψης.

 http://1.bp.blogspot.com/-4h4iLuMgZQo/UL99RJtTtTI/AAAAAAAAhHs/mDrZK5WIQQk/s1600/50bf0baczenith%2Bof%2Btime.jpg

Ο κλασικός αιωνόβιος Χρόνος
Η σύλληψη της έννοιας του «χρόνου» αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά και μεταφυσικά προβλήματα της αρχαιοελληνικής σκέψης. Απ' ό,τι φαίνεται, στην κοσμογονία των Ορφικών υπάρχει ήδη κάποια μυθολογική ταύτιση του Χρόνου με τον Κρόνο (Θεό-πλανήτη), του οποίου η κυκλική περιφορά καθορίζει τη γένεση, τον θάνατο και την αναγέννηση των πάντων.
Κατόπιν, οι Πυθαγόρειοι, πιθανά επηρεασμένοι από τους Ορφικούς, θα περιγράψουν τον χρόνο ως «σφαίρα που περικλείει τα πάντα», τον τοποθετούν δηλαδή στην εξώτερη σφαίρα του ουράνιου θόλου ως σκοτεινό ενορχηστρωτή της κοσμικής αρμονίας των σφαιρών.
Με τον Παρμενίδη αρχίζει η διαφοροποίηση του είναι από το γίγνεσθαι. Ο,τι πραγματικά υπάρχει, το ον σύμφωνα με τον Παρμενίδη, είναι αιώνιο: χωρίς αρχή και τέλος (αγέννητο και άφθαρτο). Μια εντυπωσιακή ιδέα που θα γονιμοποιήσει όλες τις μετέπειτα ιδεαλιστικές αντιλήψεις στην επιστήμη (αστρονομία, μαθηματικά) αλλά και στη φιλοσοφία της αρχαιότητας.
Ωστόσο, το κείμενο όπου το πρόβλημα του χρόνου, δηλαδή της σχέσης τού είναι με το γίγνεσθαι, τίθεται σε όλο του το φιλοσοφικό μεγαλείο είναι ο «Τίμαιος» του Πλάτωνος. Σε αυτό το ύστερο έργο του, ο Πλάτων περιγράφει τον χρόνο ως «κινητή εικόνα της αιωνιότητας». Με αυτή την υποβλητική μεταφορά ο Πλάτων επιχειρεί να αναβαθμίσει, δηλαδή να εκκοσμικεύσει την κυρίαρχη αντίληψη της εποχής περί κυκλικού χρόνου. Και το εντυπωσιακό είναι ότι το πετυχαίνει μαθηματικοποιώντας την!
Το επόμενο βήμα θα το πραγματοποιήσει ο Αριστοτέλης ορίζοντας τον χρόνο ως «τον αριθμό της κίνησης σύμφωνα με το πριν και το μετά»: η ταύτιση του χρόνου με τη μέτρηση της κίνησης στον χώρο έχει ήδη συντελεστεί. Πολύ αργότερα, κατά τον 17ο αιώνα, από αυτή τη γεωμετρικοποίηση της κίνησης θα προκύψει η επαναστατική ιδέα του «απόλυτου χρόνου»!

http://media.tumblr.com/tumblr_mbhjw0j9z61qctztu.jpg

Ο νεωτερικός άχρονος χρόνος
Ολοι οι πρωταγωνιστές της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης (Καρτέσιος, Γαλιλαίος και Νεύτων) θα στηρίξουν το αντιαριστοτελικό οικοδόμημα της νέας φυσικής φιλοσοφίας πάνω σε αυτήν ακριβώς την αριστοτελική ιδέα του χρόνου ως μετρήσιμης ποσότητας της κίνησης στον χώρο. Πρόκειται, ωστόσο, για τη μαθηματικοποίηση μιας γραμμικής και όχι πλέον κυκλικής σύλληψης του χρόνου. Σπάζοντας όμως τον κύκλο του χρόνου αυτοί οι φυσικοί φιλόσοφοι δημιούργησαν μια βαθιά τομή στην ανθρώπινη εμπειρία του χρόνου. Εκτοτε οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να ζουν σε έναν γραμμικό συμμετρικό «φυσικό» χρόνο μολονότι οι ίδιοι εξακολουθούν να βιώνουν την υποκειμενική εμπειρία ενός ασύμμετρου «αφύσικου» χρόνου, όπου το πριν προηγείται πάντοτε του μετά. 

 http://fc01.deviantart.net/fs71/f/2012/004/e/6/is_time_an_illusion__by_tsukiakariko-d4lb30t.png

 Για την κλασική φυσική ο χρόνος δεν κυλάει προς μία κατεύθυνση, δεν παράγει τίποτα νέο. Οπως το έθεσε ο Νεύτων στην εισαγωγή του μεγάλου βιβλίου του «Philosophiae Naturalis Principia Mathematica»: «Ο απόλυτος, αληθινός και μαθηματικός χρόνος, αφ' εαυτού και από την ίδια του τη φύση, ρέει ομοιόμορφα χωρίς να εξαρτάται από τίποτα το εξωτερικό...». Με άλλα λόγια, ο υποκειμενικός χρόνος που βιώνουν οι άνθρωποι, για τον Νεύτωνα αλλά και για ολόκληρη την κλασική επιστήμη, είναι μια ψευδαίσθηση που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον απόλυτο κοσμικό χώρο και χρόνο. 

 http://data.whicdn.com/images/31371151/time-gif-illusion-cool-true-quote-Favim.com-445706_large.gif

Ετσι όμως στον πυρήνα της νεωτερικής επιστήμης παρεισφρέει δόλια η πλατωνική εικόνα του χρόνου ως κινούμενου ειδώλου της αιωνιότητας. 
 Η ιδέα ενός απόλυτου χρόνου όχι μόνο άντεξε σθεναρά, αλλά και κυριάρχησε στην επιστημονική σκέψη για περισσότερο από τρεις αιώνες. Ωσπου στις αρχές του εικοστού αιώνα ένας νεαρός φυσικός ανέτρεψε το μεγαλοπρεπές οικοδόμημα της κλασικής φυσικής. Πράγματι, το 1905 η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Αλμπερτ Αϊνστάιν ανέτρεψε τις νευτώνειες έννοιες του απόλυτου χώρου και χρόνου. Δεν κατάφερε όμως να αποκαταστήσει τον ενεργό και δημιουργικό ρόλο του χρόνου στη διαμόρφωση της θεμελιώδους δομής της ύλης (υποατομικά σωματίδια) αλλά και στην εξέλιξη του ορατού μας Σύμπαντος! Εξάλλου, όπως θα εκμυστηρευθεί ο ίδιος ο Αϊνστάιν σε ένα περίφημο γράμμα του: «Η διάκριση ανάμεσα σε παρελθόν και σε μέλλον αποτελεί μόνο μια ψευδαίσθηση, έστω κι αν πρόκειται για μια επίμονη ψευδαίσθηση». 

http://farm2.staticflickr.com/1234/1443401074_c0d978f662_z.jpg?zz=1

Αν όμως ο χρόνος είναι απλώς μια παράμετρος στη φυσική περιγραφή του Σύμπαντος, αν αποτελεί απλώς μία διάσταση στο τετραδιάστατο συνεχές που ονομάζεται «χωρόχρονος», δηλαδή μια επιπλέον μαθηματική συντεταγμένη που αυξάνεται ή μειώνεται από το άπειρο παρελθόν στο άπειρο μέλλον, τότε γιατί το Σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά συνεχώς εξελίσσεται; Γιατί ο χρόνος φαίνεται να είναι ασύμμετρος και χωρίζεται σε παρελθόν, παρόν και μέλλον; Τέλος, γιατί όλα τα πολύπλοκα φυσικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, περιέχουν καταγεγραμμένο στη δομή τους μόνο το παρελθόν αλλά όχι το μέλλον τους;
Η συνειδητοποίηση ότι το Σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά εξελίσσεται διαρκώς δημιουργώντας νέες πιο σύνθετες δομές υποδεικνύει επίσης τη δημιουργική και απολύτως φυσική δράση του χρόνου πάνω στην οργάνωση του Σύμπαντος. Η μη αναστρεψιμότητα στη φύση αποτελεί όχι μόνο την εκδήλωση της δημιουργικής δράσης του χρόνου πάνω στα πολύπλοκα φυσικά συστήματα, αλλά και την ουσιαστική προϋπόθεση για την εμφάνιση όλων των εξελικτικών φαινομένων: από την κοσμολογική εξέλιξη μέχρι τη βιολογική εξέλιξη της ζωής και από τη νοητική εξέλιξη στο ζωικό βασίλειο μέχρι την ανθρώπινη ιστορία.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=140646