Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Σύνδρομο Asperger -Οι άνθρωποι, που σκέφτονται με εικόνες





Ο Norm Ledgin δημιούργησε σάλο με το βιβλίο του ‘Diagnosing Jefferson'
(Διαγιγνώσκοντας τον Jefferson). Ο συγγραφέας ισχυρίστηκε ότι η ιδιοφυία του τρίτου προέδρου της Αμερικής, Thomas Jefferson, οφειλόταν στο σύνδρομο Asperger από το οποίο έπασχε, κάτι που μπορούσε να εξηγήσει την 54χρονη εμμονή του με την κατασκευή και ανακατασκευή του Monticello (του κτήματος στο οποίο διέμενε), την ανικανότητά του να ελέγξει τα έξοδά του και τη σχέση του με ένα παιδί που ήταν σκλάβος. Μετά από την επιτυχία του βιβλίου του ο συγγραφέας έγραψε το "Asperger's and Self-Esteem: Insight and Hope through Famous Role Models" (Asperger και Αυτό-εκτίμηση:Επίγνωση και Ελπίδα μέσα από διάσημα Μοντέλα Ρόλων), στο οποίο ισχυρίζεται ότι δεκατρείς γίγαντες της ιστορίας, η Marie Curie, ο Albert Einstein και ο Mozart μεταξύ άλλων, έπασχαν από σύνδρομο Asperger. Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Shakespeare, ο Δαρβίνος, ο Γαλιλαίος και ο Αριστοτέλης έπασχαν επίσης από το ίδιο σύνδρομο.

http://normledgin.com/cover.jpg

Τελευταίως υπάρχουν συγγραφείς που προσθέτουν και τον Bill Gates στη λίστα των διάσημων ατόμων που πάσχουν από Asperger, εξαιτίας της έλλειψης κοινωνικών δεξιοτήτων που τον χαρακτηρίζει, της αδυναμίας του να έχει άμεση επαφή με τα μάτια κάποιου άλλου και της τάσης του να λικνίζεται μπρος και πίσω, όλα αυτά μαζί με την εμμονή του για την τεχνολογία. Η Diane Kennedy, συγγραφέας και υποστηρικτής του συνδρόμου Asperger γράφει, «είναι οι οραματιστές μας, επιστήμονες, διπλωμάτες, εφευρέτες, σεφ, καλλιτέχνες, συγγραφείς και μουσικοί. Είναι οι αυθεντικοί στοχαστές και μια καθοδηγητική δύναμη του πολιτισμού μας.»
Ο Hans Asperger, ο Γερμανός γιατρός που ανακάλυψε το σύνδρομο, θα συμφωνούσε με την αξιολόγηση της Kennedy. Πίστευε ότι «για την επιτυχία στην επιστήμη ή την τέχνη, μια μικρή ποσότητα αυτισμού είναι απαραίτητη. Το απαραίτητο στοιχείο μπορεί να είναι μια ικανότητα να απομακρύνεται κανείς από τον καθημερινό κόσμο, από τα απλά πρακτικά και να επανεξετάζει ένα θέμα με πρωτοτυπία σα να δημιουργεί από την αρχή παρθένους τρόπους με όλες τις επιδεξιότητες να διοχετεύονται σε μια ειδικότητα.»

http://www.humanimafoundation.org/wp-content/uploads/2012/05/Temple+Grandin+1.jpg

Παρομοίως, η Δρ. Temple Grandin, ( στο  βίντεο η ομιλία της για τον αυτισμό, με ελληνικούς υποτίτλους http://www.ted.com/talks/view/lang/el//id/773 )ενήλικας με αυτισμό που έγινε επιτυχημένη μηχανικός, ακαδημαϊκός και ομιλήτρια, πιστεύει ότι η δυσλειτουργία της αποτελεί πλεονέκτημα. Επίσης, η ζωή της Temple Grandin έγινε κινηματογραφική ταινία με ελληνικό τίτλo:
"ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ"  http://youtu.be/kjz99nqsO1s
Φημολογείται ότι κάποτε αποκάλεσε τη NASA ως καταφύγιο για ανθρώπους με αυτισμό και σύνδρομο Asperger. Πιστεύει ότι άνθρωποι που πάσχουν από διαταραχές του φάσματος που ανήκει στον αυτισμό είναι μεγάλοι εφευρέτες και «εάν ο κόσμος αφηνόταν στους κοινωνικούς, δε θα γινόταν τίποτε και θα εξακολουθούσαμε να βρισκόμαστε στις σπηλιές να μιλάμε ο ένας με τον άλλο.»



Ωστόσο, είναι απολύτως αδύνατο να διαγνωστεί κάποιος μετά το θάνατό του ή χωρίς καν να βρίσκεται στον χώρο διάγνωσης. Οι νοσοκομειακοί γιατροί μπορούν να διαγνώσουν το σύνδρομο Asperger μονάχα εάν παρατηρούν συμπεριφορές. Ένα άλλο πρόβλημα στην κατάταξη ανθρώπων όπως ο Mozart και ο Benjamin Franklin στον πληθυσμό αυτών που έχουν Asperger είναι το ότι ακόμα και εάν ένα άτομο βρίσκεται μπροστά τους, οι γιατροί θα δυσκολευτούν να διακρίνουν εάν πρόκειται για διανοητικό χάρισμα, σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής, ή σύνδρομο Asperger. Έχει γίνει λίγη έρευνα για τις προσωπικότητες ατόμων που είναι διανοητικά χαρισματικοί, αλλά όση έχει γίνει δείχνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις είναι έντονες προσωπικότητες, αεικίνητοι, με ισχυρή θέληση, ευαίσθητοι στο φως και στον ήχο, χαρακτηριστικά που παρουσιάζονται στο σύνδρομο Asperger. Άνθρωποι με πολύ υψηλό IQ συχνά αμφισβητούν το υπάρχον κατεστημένο, ανθίστανται στην καθοδήγηση, έχουν μεγάλα διάκενα προσοχής, περνούν διαστήματα έντονης εργασίας και προσπάθειας και τους αρέσει να οργανώνουν πράγματα ακόμα και ως παιδιά. Άλλοι άνθρωποι συχνά τους αντιλαμβάνονται ως "διαφορετικούς". Τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι ίδια σε όσους πάσχουν από σύνδρομο Asperger.

 
Η ιδέα ότι κάθε πάσχων από Asperger είναι δυνητικά ιδιοφυία μπορεί να επιφέρει αδικαιολόγητη πίεση σε ένα παιδί που πάσχει από το σύνδρομο. Ο Luke Jackson, δεκατριάχρονος συγγραφέας που πάσχει από Asperger, παραπονιέται ότι βλέπει συνεχώς στην τηλεόραση για υπερδραστήριους αυτιστικούς που μπορούν να κάνουν πράγματα όπως το να παίζουν τέλεια πιάνο χωρίς να πάρουν μαθήματα, να σχεδιάσουν λεπτομερείς αναπαραστάσεις κτιρίων που είδαν μονάχα μια φορά ή να προσθέτουν αριθμούς στο μυαλό τους όπως έκανε ο "Άνθρωπος της Βροχής" (Rainman). «Βρίσκω καταθλιπτικά αυτά τα τηλεοπτικά προγράμματα», λέει. «Έχω όλη την παραξενιά και ιδιοτροπία αλλά καθόλου ιδιοφυία».
Πολλοί άνθρωποι που είναι ειδικοί στο σύνδρομο Asperger όπως οι Δρ. Teresa Bolick, Δρ. Tony Attwood και Dr. Dierdre Lovecky γράφουν σχετικά με τις θετικές όψεις του συνδρόμου Asperger χωρίς να εστιάζουν στην ιδέα της ιδιοφυίας. Ο Lovecky σημειώνει πως οι πάσχοντες από Asperger έχουν συχνά πολύ πλούσια λεξιλόγια, αναγνωρίζουν πρότυπα που οι άλλοι δεν μπορούν και ακολουθούν ιδέες παρά τις ενδείξεις εναντίον των ιδεών αυτών, επειδή δεν επηρεάζονται εύκολα από τις γνώμες των άλλων.


 Η ικανότητά τους να εστιάζουν σε λεπτομέρειες και η ανικανότητά τους να δουν τη συνολική εικόνα σημαίνει ότι συχνά μπορούν να καταλήξουν σε λύσεις προβλημάτων που κάποιοι άλλοι τις είχαν παραβλέψει. Τους αρέσει συχνά να περνούν πολλές ώρες σε εργαστήρια ή μπροστά από οθόνες υπολογιστών γιατί δεν τους πειράζει να είναι μόνοι τους. Όλα αυτά τους δίνουν τη δυνατότητα να κάνουν τρομαχτικές συνεισφορές στη δουλειά ή στο σχολικό περιβάλλον. Η συγγραφέας Patricia Bashe τονίζει ότι οι άνθρωποι συχνά θαυμάζουν όσους μπορούν να δουλεύουν ανεξάρτητοι. Γράφει ότι, η κοινωνία μας εξυμνεί το άτομο που κάνει αυτό που πιστεύει ότι είναι σωστό και βαδίζει το δρόμο του.

 

Οι έχοντες Asperger βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά απ' ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, λόγω των ασυνήθιστων αντιδράσεών τους σε ερεθίσματα όπως το φως και ο ήχος. Μπορούν να κατανοήσουν πολλαπλά επίπεδα σημασίας λέξεων και να εφεύρουν υπέροχα ευφυολογήματα. Κάποιοι ειδικοί τους θεωρούν ιδανικούς για φίλους. Συχνότατα δεν διακατέχονται από σεξιστικά ή ρατσιστικά αισθήματα. Δεν χειραγωγούν τους ανθρώπους αλλά μιλούν με ειλικρίνεια και γνησιότητα. Τους αρέσει να λένε την αλήθεια και είναι στη φύση τους να μην μπορούν να υποδυθούν ή να δράσουν μυστικά. Ως υπάλληλοι είναι εντελώς αξιόπιστοι και ακολουθούν τους κανόνες της δουλειάς.
Οι γονείς που έχουν μεγαλώσει με επιτυχία παιδιά που έχουν Asperger συχνά συμβουλεύουν άλλους γονείς να μην τα παρατάνε και να μη χάνουνε το κουράγιο τους με τα παιδιά αυτά.


 Ένα τέτοιο παιδί που δέχεται καλή βοήθεια και υπηρεσίες από συνειδητοποιημένους ειδικούς μπορεί να οδηγηθεί σε μια πολύ καλή ζωή. Και το καλό δεν έχει να κάνει αναγκαστικά με την ιδιοφυία αλλά με την καθημερινή αγάπη και το μοίρασμα μέσα σε μια οικογενειακή ζωή.


Ακόμη ένα εξαιρετικό παράδειγμα, είναι ο  Jacob Barnett, 14χρονος με σύνδρομο Άσπεργκερ, που μπορεί να είναι πιο έξυπνος από τον Einstein



http://en.nolapeles.com/wp-content/uploads/2011/04/genio-jacob-barnett-teoria-relatividad.jpg


Όταν Jacob Barnett ήταν 2 ετών, διαγνώστηκε με μέτριο έως σοβαρό αυτισμό. Οι γιατροί είπαν στους γονείς του ότι το αγόρι μάλλον δεν θα μπορούσε ποτέ να μιλήσει ή να διαβάσει και πιθανότατα να μην κατάφερνε να διαχειρίζεται μόνος του βασικές καθημερινές δραστηριότητες όπως το να δένει τα κορδόνια του
Όμως οι διαγνώσεις αποδείχτηκαν εντελώς λαθεμένες.
Σήμερα, ο 14χρονος Barnett, είναι μεταπτυχιακός φοιτητής και πάει για την απόκτηση διδακτορικού διπλώματος στην κβαντική φυσική. Σύμφωνα με το BBC, ο έφηβος, ο οποίος μπορεί να υπερηφανεύεται για ένα IQ 170, έχει ήδη προταθεί για το βραβείο Νόμπελ.

Από την εγγραφή στο Indiana University-Purdue University Indianapolis (IUPUI) στην ηλικία των 10, ο Barnett έχει σημειώσει πολύ μεγάλη πρόοδο και έχει καταπλήξει τουςκαθηγητές του, τους συνομηλίκους και την οικογένειά του με εξαιρετική ευφυΐα του.

Ο νεαρός διδάσκει άλλους φοιτητές και είναι επιστημονικός ερευνητής με δημοσιεύσεις, με δείκτη νοημοσύνης που πιστεύεται ότι είναι υψηλότερος από του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με μια έκθεση του 2011 TIME, ο Barnett, ο οποίος είναι συνήθως πρώτος στα μαθήματα της σχολής του, έχει υποστηρίξει ότι μπορεί μια ημέρα να διαψεύσει τη Θεωρία της Σχετικότητας του Einstein. Έξω από αυστηρές δεσμεύσεις του πανεπιστημίου, ο Barnett, που έχει σύνδρομο Asperger, είναι επίσης ένας επιχειρηματίας και επίδοξος συγγραφέας.
Ο Jacob, ο οποίος, με την οικογένειά του, τρέχει μια φιλανθρωπική οργάνωση που ονομάζεται Jacob's Place για τα παιδιά στο φάσμα του Αυτισμού, έχει χρησιμοποιήσει την ιστορία του για την ευαισθητοποίηση του κόσμου και για να διαλύσει τους μύθους για τον αυτισμό.



«Δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ καθόλου», είπε το περασμένο έτος κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του στους TEDx Teen στη Νέα Υόρκη με θέμα "ξεχάστε ό,τι ξέρετε". «Μου είχαν πει ότι δεν θα μιλήσω. Πιθανώς υπάρχει κάποιος θεραπευτής που παρακολουθεί και έχει φρικάρει τώρα».
Για περισσότερα σχετικά με τον Jacob Barnett, δείτε βίντεο από το Μάρτη του 2013, όπου εργάζεται μέσα από αυτό που περιγράφεται ως «ένα απλό πρόβλημα κβαντομηχανικής».








Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Η Χαοτική μαγεία των άστρων...




Μία μικρή διαδρομή, διάρκειας μερικών λεπτών που μας σεργιανάει στην Χαοτική μαγεία των άστρων, αποσπώντας την προσοχή μας (έστω και για λίγο) μακριά από αυτή την γήινη ανθρώπινη παράνοια.
Ίσως ακόμη μια απόδειξη, πως τελικά ... "είμαστε ένα ασήμαντο επεισόδιο στην αλληλουχία του σύμπαντος".



Amazing Journey Through the Universe & Jonn Serrie - Muroc





 "Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν"

Λιαντίνης




Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Tango - Μία μυστηριακή τελετή για δύο...





Ένα καλογραμμένο κείμενο που ήθελα από καιρό να αναρτήσω, φυσικά με θέμα το Tango.Ο συγγραφέας δίνει ίσως κάποιους "ορισμούς" σε αυτή την μυσταγωγία...για δύο, με τις απόψεις του, που είναι πολύ ενδιαφέρουσες.


Tango: Η τέχνη να ζεις σαν άνθρωπος στους “λασπωμένους δρόμους”. Ερωτικό πάθος και κομψότητα ανάμεσα στους “μαχαιροβγάλτες”


Σάββατο βράδυ βρέθηκα στο Θέατρο Badminton. Πιο πολύ και από την (πολύ καλή) παράσταση του «Tango Pasion» μου έμεινε ένας καταιγισμός σκέψεων, συνειρμών, εικόνων και προσωπικών βιωμάτων που με κατέκλυζαν για το tango παρακολουθώντας τις χορογραφίες του Hector Zaraspe (δασκάλου του Νουρέγιεφ και της Φοντέιν) και ακούγοντας το εξαίσιο Sexteto Stazo Mayor.
Συζητώντας αργότερα με την παρέα με την οποία παρακολουθήσαμε μαζί την παράσταση, διαπίστωσα για πολλοστή φορά πως είναι δύσκολο να βρεις ανάμεσα σε ένα οποιοδήποτε τυχαίο δείγμα ανθρώπων ομοφωνία για το τι είναι το tango.
Είναι μουσική; Είναι χορός; Είναι μελαγχολία; Είναι ερωτική έκφραση; Είναι αργεντίνικο ή είναι παγκόσμιο; Είναι πάθος ή είναι μίμηση πάθους;

http://25.media.tumblr.com/tumblr_lzm22ikC8X1r9xoj1o1_500.jpg

Με αυτά τα ερωτήματα να τίθενται μεταξύ τυρού και αχλαδιού, συνειδητοποίησα πως ουδέποτε αντιμετώπισα το tango ως χορό και μόνο, ως μουσική και μόνο ή ως στίχο και μόνο. Ίσα ίσα, ήταν -και είναι- για μένα μια «ολοκληρωτική» τέχνη, μια βαθιά «φιλοσοφία», σε βαθμό τέτοιο που να αποτελεί πρόταση για στάση ζωής, όπως πολλά χρόνια μετά έγινε το ροκ.
http://www.prima-artists.com/aphotos/TangoMotion1_cropped_Web_2.jpg
Τι σημαίνει όμως tango ως «πρόταση ζωής»; 
Κατ΄ αρχήν, το tango είναι μια ευκαιρία να διαλογιστεί κάποιος ως προς το πώς προσδιορίζει την σχέση του με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο συγκεκριμένος χορός χαρακτηρίζεται από σημαντικές διαφορές από όλους τους άλλους. Πρώτα απ΄ όλα, είναι απαλλαγμένος από τις συμβάσεις της «κοινότητας».
Δεν είναι χορός της υπαίθρου, αλλά ένας αστικός χορός, ο οποίος γεννήθηκε στο λιμάνι ανάμεσα στον υπόκοσμο, στους απόκληρους, στους μαχαιροβγάλτες, στους μόνιμους θαμώνες των πορνείων, στους μετανάστες από την Σικελία, τη Συρία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ελλάδα… Εύλογα λοιπόν, ως χορός είναι απαλλαγμένος από τις υποχρεώσεις της «δημοτικής» συλλογικότητας.
Δεν υπάρχει κορυφαίος που να σέρνει τον χορό σαν τους λεγόμενους «χορούς της λεβεντιάς». Κανείς στο tango δεν πουλάει «λεβεντιλίκι». Ο χορός με κορυφαίους, ο χορός που συμμετέχει όλο το χωριό, η κοινότητα, η παρέα πίσω από τον κάθε «κορυφαίο» είναι ένας χορός πρώτα απ΄ όλα «αντιδημοκρατικός». Τι πάει να πει δηλαδή «κορυφαίος» και «σέρνει» το χορό; Τι είναι οι υπόλοιποι του χορού για να τους… «σέρνει»;
Ο «δημοκρατικός» χορός δεν είναι κυκλικός. Ποτέ. Ο κυκλικός χορός είναι από «λαϊκίστικος» μέχρι «φασιστικός». Σαν τον κύκλο που «ξεκόβει» το χωριό από τον υπόλοιπο κόσμο στη γιορτή του «τοπικού» αγίου (το δίπλα χωρίό έχει τον δικό του «τυπικό» άγιο) και που σχηματίζεται ως μια υποκριτική επίδειξη «ομοφροσύνης» (και όλοι γνωρίζουμε ποια είναι η πραγματικότητα στα χωριά…). Ή σαν τον κύκλο των ζευγαριών που στροβιλίζονται το καθένα γύρω από το ίδιο και όλα μαζί κυκλικά στην αίθουσα χορού στις βραδιές βαλς σαν αυτές που βλέπουμε σε ταινίες με την αριστοκρατία των ναζί ή τα ντοκυμανταίρ για τις «ντεμπυντάντ», τις κότες της βιεννέζικης υψηλής κοινωνίας που πρωτοεμφανίζονται δημόσια σε τέτοιους χορούς για να επιδειχθούν σαν εμπόρευμα σε υποψήφιους συζύγους (κηφήνες της «καλής», εννοείται, κοινωνίας).
Οι κυκλικοί χοροί, είναι αγροτικής προέλευσης χοροί της επανάληψης (της αλληλοδιαδοχής των εποχών, άρα της σποράς, της συγκομιδής, των ηλιοστασίων και των ισημεριών με τα άλματα πάνω από φωτιές, κ.λπ.). Είναι η «ομαδική» και μοιρολατρική μίμηση της υποταγής στον χρόνο, στην επανάληψη, στην περιοδικότητα.



Το tango, αντίθετα, είναι ένας χορός για τον χορευτή και την παρτενέρ του. Για κανέναν άλλον. Δεν είναι για επίδειξη. Είναι μια μυσταγωγία για δύο όπου δίνεται η ευκαιρία να συντηρείται το παιχνίδι της αμοιβαίας γοητείας, εξ ου και το σαγηνευτικό έντονο μακιγιάζ, τα σχιστά φορέματα, τα μίνι, η μπριγιαντίνη, το κοστούμι, το γιλέκο…
Αντίθετα, αν κάτι φαντάζει γελοίο στους ελληνικούς χορούς, είναι η συνήθεια να μαζεύονται διάφοροι απίστευτοι τύποι γύρω από τον χορευτή και χαζοχαρούμενα να του βαράνε παλαμάκια. Απουσιάζει το ιδιωτικό στοιχείο. Στις μιλονγκερίες, οι άνθρωποι που «ζουν» το tango, θεωρούν «αδιακρισία» και «αγένεια» να χαζεύουν κάποιον που χορεύει. Διότι, πράγματι είναι και αδιακρισία και αγένεια από την πλευρά τους, όπως είναι και ματαιοδοξία εκ μέρους του χορευτή ν α καταντά ένα μέσο ψυχικής έκφρασης σε επίδειξη («ώπα, ρε μεγάλε!… ατελείωτε…!»). Η κατάντια του tango σε σώου ήλθε πολύ αργότερα μετά την εμφάνισή του, από τους αστούς που το οικειοποιήθηκαν…

http://borovik.ucoz.ru/_fr/0/4583112.jpg

Στην μιλονγκερία (σάλα χορού tango) ο χορευτής χορεύει μόνο για εκείνον και την παρτενέρ του. Μπορεί να είναι γεμάτη η αίθουσα και όλοι να χορεύουν ταυτόχρονα. Καμία σχέση με τις ηλιθιότητες που μπορούμε να δούμε λ.χ. σε ένα κρητικό γλέντι γάμου, όπου ακούγεται ο καραγκιόζης με το μικρόφωνο να αναγγέλλει κάθε τόσο: «και τώρα, θα χορέψει το τραπέζι των Μανουσοσταυρογιακουμάκηδων»!

Το tango δεν είναι χορός για ανέραστους. Ακόμη και όταν αρχικά χορευόταν κυρίως μεταξύ ανδρών, αυτό συνέβαινε διότι στο τέλος του 19ου αιώνα, στο Buenos Aires έφθαναν τόσοι πολλοί μετανάστες που σε συνοικίες ολόκληρες ήταν δύσκολο να βρεις αναλογία γυναικών – ανδρών καλύτερη από το 3:1. Και όμως, χόρευαν για να εξασκηθούν για να χορέψουν είτε με τα «κορίτσια της μαντάμ» είτε με οποιοδήποτε θηλυκό της «μη αποδεκτής» κοινωνίας της εποχής.
Οι κινήσεις, τα βήματα, οι φιγούρες είναι πρωτίστως ερωτικά και δευτερευόντως σεξουαλικά (και όχι το αντίστροφο όπως από πολλούς πιστεύεται, κάτι που έχει να κάνει και με τον απόηχο παλαιών προκαταλήψεων).
Ένα ζευγάρι χορευτών είναι σαν ένα σώμα με 4 πόδια. Τα δύο σώματα είναι σαν ενωμένα από τη μέση και πάνω, με το αριστερό χέρι του άντρα να κρατά στο στήθος του τη γυναίκα και με κομψότητα να αποφεύγει το δίπλωμα του αριστερού αγκώνα όταν της κρατά το δεξί χέρι (ακριβώς όπως επιτάσσει το savoir vivre να αποφεύγει ο αγκώνας να ακουμπά στο τραπέζι την ώρα του φαγητού (ώστε και να είναι καλύτερη η σωματική επικοινωνία, χωρίς δηλαδή τη μεσολάβηση «εμποδίου» αλλά και να μην παρεμποδίζονται και τα άλλα ζευγάρια). Ταυτόχρονα, τα πόδια μπορούν να κάνουν διαφορετικές φιγούρες και με διαφορετικούς ρυθμούς. Αυτό ακριβώς το σημείο είναι και η βαθύτερη ουσία της σχέσης ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Το πνευματικό και το συναισθηματικό μέρος (το άνω μέρος του σώματος) προϋποθέτει κοινούς κώδικες ενώ η λίμπιντο, ο σεξουαλισμός (κάτω μέρος του σώματος) έχει άλλους κώδικες, άλλους ρυθμούς ανάμεσα σε γυναίκα και άνδρα που μπορούν κάλλιστα να τους κρατούν ο καθένας τους, όμως αρμονικά για να «δένουν» και να υπάρχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.


Είναι κατανοητό πως τόσο αυτό όσο και το ότι υπάρχει έντονη σωματική επαφή σημαίνει πως όσο περισσότερο και όσο «καλύτερα» γνωρίζεται ένα ζευγάρι, τόσο εντυπωσιακότερο το αποτέλεσμα. Θυμάμαι μια δασκάλα χορού που είχα γνωρίσει στο Buenos Aires η οποία μου έλεγε πως μπορούσε να καταλάβει όχι απλώς αν ένα ζευγάρι που χόρευε tango ήταν καιρό μαζί ή πόσο ερωτευμένο ήταν, αλλά ακόμη και… αν είχε μέλλον!
Στο tango, εξασκείται το ζευγάρι να έρχεται κοντά χωρίς να σμίγει ολοκληρωτικά. Έχω διαβάσει και ακούσει «άπειρες φορές» το κλισέ περί «dirty dancing». Πρόκειται για απόλυτη ημιμάθεια. Απουσιάζει το στοιχείο του «dirty dancing» διότι απλούστατα απουσιάζει στο κάτω μέρος η σωματική επαφή του άνω μέρους του σώματος (απαραίτητο στοιχείο στο «dirty dancing») και αυτή απλώς υπονοείται (π.χ. στο πέρασμα του αριστερού ποδιού της γυναίκας ανάμεσα στα πόδια του άντρα, η το δίπλωμα του δεξιού ποδιού της γύρω από την μέση του. Σε κάθε περίπτωση όμως, έχουμε έχουμε ένα κώδικα μίμησης και τίποτε περισσότερο.


http://portlandtango.com/drupal6/sites/all/themes/red_ruby/red_ruby/images/images/smolik-1b.jpg


Σε μια εποχή όπου οι μισές γυναίκες κλαίγονται πως δεν υπάρχουν πια άνδρες και οι μισοί άνδρες πως οι γυναίκες έχουν χάσει τη θηλυκότητά τους, το tango παραμένει ένας χορός με σαφώς διακριτούς ρόλους. Ο άνδρα κατευθύνει, τα βήματά του πάνε μπροστά (μια στάση επιθετική όχι στην παρτενέρ αλλά στη ζωή) και ταυτόχρονα παρακολουθεί διαρκώς τη στάση της παρτενέρ για να διαβάσει ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του. Διότι, στο tango η επόμενη κίνηση δεν αποφασίζεται αυθαίρετα από τον άνδρα, αλλά πρέπει να ξέρει να διαβάζει τα όρια, την αντοχή και τις δεξιότητες της παρτενέρ. Αν αυτό συνέβαινε στην καθημερινή ζωή των ζευγαριών, οι απογοητεύσεις ανδρών και γυναικών, θα ήταν κατά πολύ λιγότερες, εις πείσμα των (αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσω για 2η φορά τον ίδιο χαρακτηρισμό) «ημιμαθών» που ταυτίζουν το tango με το «machismo».



Για να πάμε σε άλλα εύκολα γνωρίσματα, τα «εξωτερικά», έχω δει λαϊκούς ανθρώπους να χορεύουν tango σε οικογενειακή γιορτή στην αυλή του σπιτιού τους στο Buenos Aires, παρέες να βγαίνουν για βράδυ σε μιλονγκερίες του Montevideo, μια φορά μάλιστα είδα έναν «άνθρωπο του λιμανιού» (δεν μπορώ να βρω καταλληλότερο όρο…) να το χορεύει μόνος του, παίζοντας με το στόμα τους μουσική και ήταν σαν έβλεπα ένα πολύ κομψό, ένα πολύ χαριτωμένο, αλλά εξίσου βαρύ –αν όχι και πιο… «βουνό» ζεϊμπέκικο.



Κοινός παρονομαστής για όλους αυτούς ήταν ένας: το κομψό ντύσιμο. Όλοι, μα όλοι, φορούσαν «τα καλά τους». Είτε σε tango του δρόμου είτε σε σώου ανάλογα του Tango Pasion που είδα χθες το βράδυ. Μέχρι και ο «άνθρωπος του λιμανιού» φορούσε κλασικό πουκάμισο και σακάκι.
Θυμάμαι σε μια τανγκερία που είχα επισκεφθεί στο Buenos Aires πάνω στη μεγάλη οικονομική κρίση που είχε ξεσπάσει πριν 7,5 χρόνια. Δύο κυρίες μεγάλης ηλικίας, θύματα και αυτές της αδιέξοδης πολιτικής του ΔΝΤ στη χώρα τους, μετρούσαν κέρματα για να παραγγείλουν μια coca cola. Και όμως, ήταν ντυμένες «στην τρίχα». Όχι με ακριβά «επώνυμα» ρούχα, αλλά με καλαισθησία και επιμέλεια. Άλλωστε, όσοι σκεπτόμαστε προσωπικότητες του tango ξεκινάμε από την «ατσαλάκωτη» φιγούρα του μεγάλου Carlos Gadrel. Και όμως, το ίδιο «ατσαλάκωτοι» ήταν και όλοι αυτοί οι τύποι που γαλούχησαν το tango πριν 12 – 13 δεκαετίες: υπόκοσμος, απόκληροι, μαχαιροβγάλτες, μόνιμοι θαμώνες πορνείων. 
Ζητούμενο, να γοητεύσεις την ίδια τη ζωή και αν πάλι είναι να μελαγχολήσεις, τότε κάνε το με αξιοπρέπεια και όχι με την καρμιριά του καψουροτράγουδου όπως συνηθίζουν στην απολίτιστη Ελλάδα.
Άλλωστε, σχεδόν όλοι οι ορισμοί περί tango, όσο διαφορετικοί και αν είναι μεταξύ τους, σε αυτό συντείνουν:
«un pensamiento triste que se baila» («μια θλιμμένη σκέψη που μπορεί να χορευτεί» όπως έλεγε ο Enrique Santos Discépolo ή και «un romance en tres minutos» ενώ όπως έλεγε ο Zaraspe, «El Tango es una terapia para el amor», εννοώντας πως το tango είναι το αντίδοτο στα βάσανα του έρωτα.




Ένα άλλο στοιχείο είναι η πολυπολιτισμικότητά των ριζών του. Παρότι θεωρείται μουσική του Buenos Aires, είναι επηρεασμένο έστω και ελάχιστα από τα λαϊκά τραγούδια και χορούς της αργεντίνικης πάμπας, κουβαλούσε ως υβρίδιο «μαύρους ήχους (από Κούβα μέχρι Βραζιλία) αλλά και ανδαλουσιανά ακούσματα που ίσως σε κάποιους αρχικά να θύμιζαν μέχρι και φλαμένκο, εισήγαγε το γερμανικό μπαντονεόν, ενώ αργότερα, την εποχή του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία που ανεφοδιάζονταν στο Buenos Aires πριν συνεχίσουν για Ευρώπη. «ξεφόρτωναν» ναύτες στο λιμάνι για να ξεσαλώσουν πριν πολεμήσουν, δέχτηκε μέχρι και επιρροές από μπλουζ. Παρότι αργεντίνικο προϊόν, κουβαλά επιρροές από 4 ηπείρους!


Πολιτικά, τo tango απηχούσε το πεζοδρόμιο. Υπήρξαν πολύ μεγάλα ονόματα που τάχθηκαν με τον Περονισμό, όπως ο Discepolo ή ήταν κομμουνιστές όπως ο Osvaldo Pugliese ο οποίος τελούσε στα περισσότερα από τα 90 χρόνια της ζωής του υπό διωγμό αλλά τον έσωζε ο θαυμασμός των διωκτών του για την μεγάλη αξία του (κάποτε ο Peron του είχε ζητήσει συγνώμη που τον είχε συγχωρήσει που είχε στείλει εναντίον του Pugliese περονιστές συνδικαλιστές με σκοπό να τον τρομάξουν βυθίζοντας τη βάρκα του πριν τον σώσουν οι ίδιοι).
Στους στίχους του tango δεν υπάρχουν «νοικοκυραίοι». Έχω ακούσει πολλές φορές να λένε διάφοροι «τι ωραίο ερωτικό τραγούδι» για το
Por una Cabeza επειδή λόγου χάριν το άκουσαν στο «άρωμα γυναίκας», άντε όμως να το απομυθοποιήσεις το συγκεκριμένο αριστούργημα λέγοντάς τους πως οι στίχου του μόνο μεταφορικά είναι ερωτικοί, επί λέξη αναφέρονται σε μια… ιπποδρομία!


Στο tango δεν υπάρχει αθωότητα. Δεν υπάρχει παιδικότητα. Δεν υπάρχει αγνότητα. Βρίσκεται στην «λάθος» πλευρά («είμαι ένας περιπλανώμενος που βρίσκεται στη λάθος πλευρά της ζωής έλεγε ο Enrique Cadicamo). Όλοι είναι βουτηγμένοι στην βρωμιά. Κι ο παπάς κι ο τεχνίτης που έλεγε ο Discepolo στο «Camabalache» («Παλιατζίδικο»). Στον έρωτα, η ίδια απαισιοδοξία. Στην πολιτική, επίσης. Το tango έχει κυνισμό ανάμικτο με μελαγχολία και ανάμεσα σε αυτά τα δύο καλείσαι να ισορροπήσεις. Συναισθήματα, βιώματα, καταστάσεις, άσχετες με τους περισσότερους που δηλώνουν λάτρεις του tango και στέκονται μόνο στον χορό, μόνο στη μουσική ή μόνο στα σκηνικά και στα σχιστά φορέματα…


http://wildgoddesslife.com/wp-content/uploads/2012/08/tango1.jpg
Προσωπικά, θα έλεγα πως το tango είναι σαν τον Κένταυρο (άνθρωπος, με σοβαρό πρόσωπο, διάνοια και συναίσθημα από τη μέση και πάνω και «ά-λογο», με ζωτικότητα 4 ποδιών, από τη μέση και κάτω…) ή κάτι σαν διαλογισμός πάνω στην τέχνη της έλξης (προσωποποίηση του οποίου ήταν ο Carlos Gardel) και της ικανότητας να παραμένεις (συνήθως με όχημα τον έρωτα) άνθρωπος μέσα σε ένα περιβάλλον λάσπης, σαν τους δρόμους της συνοικίας Maldonado με τους μαχαιροβγάλτες που έλεγε και π Jorge Luis Borges στο «Alquien le dice al Tango» το οποίο μελοποίησε ο Astor Piazzola…
 Πηγή: Zalmoxis


Κι επειδή το καλοκαιράκι μας φλογίζει με τις υψηλές  θερμοκρασίες του, ίσως σε αυτή την διαφορετική άποψη, της τέχνης του Tango για δεινούς κολυμβητές,  να νιώσεται μια αύρα δροσιάς, έστω και μέσα από τις εικόνες...


Η φωτογράφος Katerina Bodrunova μάγεψε το κοινό με τις φωτογραφίες της έκθεσής της "Underwater Tango".
Οι υπέροχες κινήσεις των χορευτών είναι ακόμη πιο εντυπωσιακές στο βυθό, όπου οι κινήσεις γίνονται πιο αργές και νωχελικές.
Οι χορευτές λικνίζονται στο νερό και δημιουργούν μαγικές εικόνες.











Tango κάτω από το νερό

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Θερινό Ηλιοστάσιο - Ο ερχομός της πιο φωτεινής ημέρας, με τις πιο σκοτεινές ώρες στη χώρα

Η κορυφή στο ταξίδι του Ήλιου




 Oι πανάρχαιες και πανανθρώπινες γιορτές που βασίζονται στη λατρεία του φωτοδότη και ζωοδότη Ήλιου, με την πάροδο των αιώνων δεν έχουν χάσει τον τελετουργικό χαρακτήρα τους, αλλά συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να σηματοδοτούν την αέναη εναλλαγή των εποχών του έτους.
Όπως είναι γνωστό, ο υπολογισμός του τροπικού έτους, του έτους δηλαδή των εποχών, βασίζεται στη διάρκεια της ετήσιας περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο ή ομοίως στη διάρκεια της φαινόμενης ετήσιας περιφοράς του Ήλιου γύρω από τη Γη.



 Την 21η Ιούνη, έχουμε και αστρονομικά την έναρξη του καλοκαιριού. Αυτό συμβαίνει κατά την χρονική στιγμή κατά την οποία ο άξονας της Γης είναι στραμμένος όσο περισσότερο επιτρέπει η κλίση της Γης, μακριά από τον Ήλιο, κατά την ετήσια τροχιά της γύρω από αυτόν. Η στιγμή αυτή ονομάζεται ηλιοστάσιο του Ιούνη, ή θερινό ηλιοστάσιο. Κατά το ηλιοστάσιο του Ιούνη ο ήλιος φθάνει στο βορειότερο σημείο της Γης, με τις ακτίνες του να βρίσκουν κάθετα την επιφάνεια της Γης στον Τροπικό του Καρκίνου, όταν η Γη έχει κλίση περίπου 23,5° σε σχέση με τον κατακόρυφο άξονά της. 



Κατά η διάρκεια του θερινού ηλιοστασίου η μέρα, έχει τις περισσότερες ώρες για εκείνους που ζουν στα βόρεια του Τροπικού του Καρκίνου (γεωγραφικό πλάτος 23.5° βόρεια). Όσοι ζουν ή ταξιδεύουν προς τα βόρεια, προς τον Αρκτικό Κύκλο (66,5° βόρεια από τον Ισημερινό) μπορούν να δουν τον «ήλιο του μεσονυκτίου», όπου ο ήλιος παραμένει ορατός σε όλη τη νύχτα, ενώ εκείνοι που ζουν ή ταξιδεύουν νότια προς τον Ανταρκτικό κύκλο (66,5° νότια από τον Ισημερινό)δεν θα δουν τον ήλιο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου του έτους . Για εκείνους που ζουν κοντά στον Ισημερινό, ο ήλιος δεν κινείται πάνω-κάτω στον ουρανό. Αυτό σημαίνει ότι στη διάρκεια της ημέρας η θερμοκρασία δεν έχει μεγάλες διαφορές, ή είναι σχεδόν σταθερή.

 


Η 21η Ιούνη αποτελεί το θερινό ηλιοστάσιο σηματοδοτώντας την πρώτη ημέρα του Καλοκαιριού για το βόρειο ημισφαίριο, και την πρώτη μέρα του Χειμώνα (χειμερινό ηλιοστάσιο) για το νότιο ημισφαίριο της Γης. Η λέξη ηλιοστάσιο προέρχεται από το «ήλιος» και το «στέκομαι» ή «στάση» επειδή κοντά στα ηλιοστάσια (λίγες ημέρες πριν ή μετά) ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει τη φαινομενική κίνησή του προς τα βόρεια ή προς τα νότια (κίνηση στην απόκλιση), μέχρι που την ημέρα του ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αρχίζει να αντιστρέφεται. Και στα αγγλικά η λέξη solstice προέρχεται από τη λατινική λέξη “solstitium“, που σημαίνει «ήλιος-ακινητοποίηση», γιατί το σημείο στο οποίο ο ήλιος φαίνεται σταματά και να αντιστρέφει την κατεύθυνσή του (τροπή) μετά από αυτήν την ημέρα. Την ημέρα αυτή, ο ήλιος δεν ανατέλλει ακριβώς στα ανατολικά, αλλά ανεβαίνει στο βόρειοτερο σημείο από την ανατολή και δύει στο βορειότερο σημείο από τη δύση, παραμένοντας στον ουρανό για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Στο νότιο ημισφαίριο, το ηλιοστάσιο του Ιούνη είναι γνωστό ως η μικρότερη μέρα του χρόνου.


Μετά το ηλιοστάσιο του Ιούνη, ο ήλιος ακολουθεί μια ολοένα χαμηλότερη πορεία στον ουρανό κάθε μέρα, (στο βόρειο ημισφαίριο), μέχρι να φτάσει στο σημείο όπου το μήκος της ημέρας είναι περίπου 12 ώρες και οκτώ έως εννέα λεπτά σε περιοχές που είναι περίπου 30 μοίρες βόρεια ή νότια του ισημερινού, ενώ οι περιοχές που είναι 60 μοίρες βόρεια ή νότια του ισημερινού παρατηρούν φως για περίπου 12 ώρες και 16 λεπτά. Αυτό καλείται Φθινοπωρινή Ισημερία, στο βόρειο ημισφαίριο, ή Εαρινή Ισημερία στο Νότιο ημισφαίριο. Πολλές περιοχές γύρω από τον Ισημερινό έχουν μήκος φως περίπου 12 ώρες και έξι λεπτά κατά τη διάρκεια της ισημερίας. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Γη δεν κινείται με σταθερή ταχύτητα στην ελλειπτική τροχιά της. 



Συνεπώς, οι εποχές δεν είναι ίσου μήκους: οι χρόνοι που υπολογίζονται για τη μετακίνηση του ήλιου από την ισημερία του Μάρτη μέχρι το ηλιοστάσιο του Ιούνη, από την ισημερία του Σεπτέμβρη, μέχρι το ηλιοστάσιο του Δεκέμβρη, και ξανά πίσω στην ισημερία του Μάρτη, είναι περίπου 92,8 – 93,6 – 89,8 και 89,0 ημέρες αντίστοιχα.



 Η παρηγοριά μας, στο βόρειο ημισφαίριο, είναι ότι η άνοιξη και το καλοκαίρι διαρκούν περισσότερο από ότι το φθινόπωρο και ο χειμώνας!


 



Μου πήραν τον ήλιο μου, αλλά εγώ θα τον βρω.
Κανόνισα μια μυστική συνάντηση μαζί του
όπως εκείνος που πηγαίνει για παράνομο τύπο
ή για παράνομο υλικό. Θα γιομίσω τον κόρφο μου
μεγάλα φύλλα χρυσαφιού και λάμπες για την κρύπτη μου,
πριν μου αφανίσουν την ψυχή να τη κυκλοφορήσω
χέρι με χέρι μες τη νύχτα.

Νικηφόρος Βρεττάκος








 Πηγές


Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

φ Ε.Ρ.Τ.ε πίσω το φως στην (τηλε) Όραση μου...




Δεν θέλω να γράψω πολλά, για την ακόμη  μία, "σκοτεινή" ιστορική στιγμή που περνάμε στη χώρα, άλλωστε έχουν γραφτεί και θα γραφούν πολλά ακόμη.
Την διαμαρτυρία μου για το "σκοτάδι" της Ε.Ρ.Τ. και την συμπαράστασή μου στους εργαζόμενους της, διάλεξα  να την κάνω, εκφράζοντας τα όσα αισθάνομαι,  κι όλα αυτά είναι κρυμμένα σε στίχους, που άλλοτε τραγουδιούνται κι άλλοτε απλά βιώνονται...


Μάνα μου Ελλάς
"Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς"


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος








Το μεγαλείο της Λιγοσύνης
 
Οδυσσέας Ελύτης - Η Ελλάδα,  είναι η χρυσή χώρα της λιγοσύνης όπου αχρηστεύεται η αξία του αριθμού…



http://kars1918.files.wordpress.com/2011/12/elytis-1.jpg
Οδυσσέας Ελύτης – Μικρός Ναυτίλος
(Απόσπασμα)

Κατοίκησα μια χώρα που ‘βγαινε από την άλλη, την πραγματική, όπως τ’ όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη έμοιαζε· τόσο άπιαστη. Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες. Άλλαζα θέση στα πράγματα να τ’ απαλλάξω από κάθε αξία. Μελετούσα τ’ Ακοίμιστα και την Ερημική ν’ αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, μοναστηράκια, κρήνες. Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοει- δή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο. Μα ‘ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα. Κι έπιασα σιγά σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την καλύψω τη χώρα που αγαπούσα. Μην και κανείς ιδεί το κάλλος. Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει.

http://anakegoodall.files.wordpress.com/2012/08/geo-crete-at-sunset-greece.jpg


Λοιπόν τριγύριζα μέσα στη χώρα μου κι έβρισκα τόσο φυσική τη λιγοσύνη της, που ‘λεγα πως, δε γίνεται, θα πρέπει να ‘ναι από σκοπού το ξύλινο τούτο τραπέζι με τις ντομάτες και τις ελιές μπρος στο παράθυρο.

 http://3.bp.blogspot.com/-cix4TwNuk5Y/Tevdp6bkoVI/AAAAAAAAFmU/y5fSMso_iWI/s640/Outlook.jpg

 Για να μπορεί μια τέτοια αίσθηση βγαλμένη απ’ το τετράγωνο του σανιδιού με τα λίγα ζωηρά κόκκινα και τα πολλά μαύρα να βγαίνει κατευθείαν στην αγιογραφία. Και αυτή, αποδίδοντας τα ίσα, να προεχτείνεται μ’ ένα μακάριο φως πάνω απ’ τη θάλασσα εωσότου αποκαλυφθεί της λιγοσύνης το πραγματικό μεγαλείο. Φοβούμαι να μιλάω μ’ επιχειρήματα που μόνον η άνοιξη δικαιωμα- τικά διαθέτει: όμως την παρθενία που πρεσβεύω έτσι την αντιλαμβάνομαι και μόνον έτσι τη φαντάζομαι να κρατάει τη μυστική της αρετή: μεταβάλλοντας σε άχρηστα όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να επινοήσουν οι άνθρωποι για τη συντήρηση και την ανανέωσή της.

Την άνοιξη δεν τη βρήκα τόσο στους αγρούς ή, έστω, σ’έναν Botticelli όσο σε μια μικρή Βαϊφόρο κόκκινη. Έτσι και μια μέρα, τη θάλασσα την ένιωσα κοιτάζοντας μια κεφαλή Διός. Όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος θα βγούμε σ’ ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση. Και η Ποίηση πάντοτε είναι μία, όπως ένας είναι ο ουρανός. Το ζήτημα είναι από που βλέπει κανείς τον ουρανό.

Εγώ τον έχω δει από καταμεσής της θάλασσας.
http://images.travelpod.com/tripwow/photos/ta-00ab-cafe-0f90/amazing-saronic-gulf-islands-greece+1152_12871412575-tpfil02aw-24043.jpg







"Κάθε ένας είναι ένας

που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά"








Η ευθανασία ως θεραπευτική μέθοδος



"Έντρομος ακροώμαι την αποκρουστική σιγή που επιβλήθηκε στα δημόσια ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, υπό τον εκκωφαντικό θόρυβο των υπερχρεωμένων, διαπλεκόμενων, χωρίς άδεια λειτουργούντων ιδιωτικών αντίστοιχων μέσων του συστήματος, σε χώρα ημιαναίσθητης ή και επιληπτικά λειτουργούσας δημοκρατίας.

Ολίγο με παρηγορεί η εξαγγελία ίδρυσης νέου φορέα, γιατί ξέρω τι εννοούν, δεν γνωρίζω πότε, και πώς θα λειτουργήσει.


Γνωρίζω επίσης, ότι κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, ιδίως όταν ως θεραπεία νοείται η ευθανασία και το πεδίο εφαρμογής η δημόσια ενημέρωση και το δημόσιο συμφέρον."


Στην πολιτική, οι συμβολισμοί λόγων και πράξεων συχνά υπερβαίνουν σε συνέπειες, όσα οι ενεργούντες νόμισαν πως θα πετύχουν, με τους σχεδιασμούς τους." 

Νόσον έτλα η Ελλάς, Νόσον












Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

17χρόνια αναμονής...για την μεγάλη στιγμή, στη ζωή του "ανέμελου" τζίτζικα

Την ανάρτηση αυτή την αφιερώνω στο μικρότερο μου παιδί τον "Φ"... 
Προσωπική φωτογραφία
 που λατρεύει και σέβεται τα πλάσματα του μικρόκοσμου.


Ένα συναρπαστικό βίντεο που ξεδιαλύνει, την παρεξηγημένη (από τον μύθο) ανεμελιά του τζίτζικα και μας δείχνει μέσα σε σύντομο  χρόνο, την υπομονή ενός πλάσματος του μικρόκοσμου, για να ακολουθήσει την 17ετή πορεία του, και  να ζήσει την μία και μοναδική στιγμή της φύσης του...το ζευγάρωμα.
Και το παράδοξο της φύσης είναι, ότι αυτή η ερωτική συνεύρεση στο τελευταίο καλοκαίρι της ζωής τους γίνεται ανάμεσα σε έναν κουφό τζίτζικα και μια βουβή τζιτζικίνα!!! 

 




Το μεταφρασμένο κείμενο του βίντεο, για την σημαντική ιστορία της ζωής του Τζίτζικα

"Η επιστροφή των τζιτζικιών"

Περιμένουν 17 χρόνια...κάτω από τα δέντρα και υπογείως των ποδιών μας.
Αναμένοντας, μια ζεστή ανοιξιάτικη νύχτα, για να φτάσουν στο τέλος τους.
Περνώντας όλη τους την ζωή υπόγεια και πάντοτε μόνα τους, νύχτα με τη νύχτα, εμφανίζονται όλα μαζί εκατομμύρια τζιτζίκια για την μεγαλύτερη συγκέντρωση εντόμων στη Γη.
Δεν μπορούν ούτε να δαγκώσουν ούτε να τσιμπήσουν. Η μόνη τους άμυνα είναι ότι αναδύονται σε εκατομμύρια, και  το μοναδικό τους μέλημα, είναι σκαρφαλώνοντας ν' αναζητούν ένα ασφαλές μέρος να κουρνιάσουν στο οποίο θα μεταλλαχθούν, ξεκινώντας έτσι τις λιγοστές τελευταίες εβδομάδες της 17χρονης ζωής τους.
Στις πρώτες αυτές μέρες της ζωής τους οι νέοι ενήλικες ξεκουράζονται και ανακτούν δυνάμεις τους, περιμένοντας να σκληρύνει το κέλυφός τους.
Αμέσως μετά τα αρσενικά αρχίζουν να καλούν τα θηλυκά, σαν μία συγχρονισμένη χορωδία η οποία συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο δυνατούς ήχους της φύσης.
3 με 4 εβδομάδες μετά την πρώτη τους εμφάνιση τους, η φρενίτιδα του ζευγαρώματος, φτάνει στο αποκορύφωμά της.
Ωστόσο αρκετά από αυτά δεν επιζούν, για να βρουν το ταίρι τους, γιατί έχουν παγιδευτεί στα κουκούλια τους, είτε έχοντας ανωμαλία στα φτερά τους, με αποτέλεσμα να γίνονται τροφή για άλλα ζώα.


Υπάρχουν (βέβαια), πολλά για να φαγωθούν, όμως και εκατομμύρια για να βρουν το ταίρι τους.
Αμέσως λοιπόν μετά το ζευγάρωμα, τα θηλυκά γεννούν τ' αυγά τους σε τρύπες,  στα κλαδιά που έχουν ανοίξει νωρίτερα σκάβοντας τα και αποθηκεύουν εκεί εκατοντάδες αυγά στο εσωτερικό τους.
Με αυτή τους την πράξη η ζωή τους έφτασε στην ολοκλήρωση.
Όσο γρήγορα εμφανίζονται, άλλο τόσο γρήγορα ο πληθυσμός τους μειώνεται, εώς ότου μαραζώσει και το τελευταίο, μόνον 6 εβδομάδες αφότου είδε το φως.
Λίγους μήνες αργότερα, μόνον άδεια κουφάρια και σάπιοι ιστοί, βρίσκονται στο έδαφος.
Στα κλαδιά των δέντρων όμως, εκεί ψηλά κρύβονται εκατομμύρια αυγά, που εκκολάπτονται...
Κάθε εκκολαπτόμενη νύμφη, έχει το μέγεθος ενός κόκκου ρυζιού και σέρνεται εώς την άκρη του κλαδιού της και πετιέται κάτω  στο έδαφος, καθώς το ένστικτό τις οδηγεί, να αναζητήσουν το υπόγειο καταφύγιό τους, και να τρυπώσουν  εκεί χωρίς να τις ξαναδεί κανείς για άλλα 17 χρόνια...



Ευχαριστώ τον σύζυγό μου, που με  υπομονή, μου μετέφρασε το κείμενο του βίντεο.









Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Γλυπτά του Παρθενώνα - Οι γηραιότεροι όμηροι του σημαντικότερου "πολιτισμικού πολέμου"





Όσες φορές έχω βρεθεί σε κάποιον από τους τόσους αρχαιολογικούς χώρους της πατρίδας μου, ή και σε όποιοδήποτε μνημείο (εκτός αυτής), ναό ή κάποιο οικοδόμημα, νιώθω αυτή την περίεργη αίσθηση, την ενέργεια αν θέλετε που φέρει το (γήινο) υλικό κατασκευής του, που είναι το μάρμαρο.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το ευγενές πεντελικό μάρμαρο και τα εξαίσια δημιουργήματά του Παρθενώνα, από αυτό το μοναδικό υλικό της δικής μας γης.
Αυτό που θα ήθελα να παραθέσω σε αυτή μου την ανάρτηση, είναι κάποια βίντεο συνοδευμένα με μία προσωπική μου "ανάγκη" ...να ξαναγίνω "Πολίτης" σ' αυτή τη χώρα που έχω γεννηθεί.
Να πάψω να είμαι ένας ακόμη "κάτοικος" και να ξαναχτίσω τις αξίες μου, χωρίς να σκοντάφτω σε προσωπικά οφέλη, που καταπατούν απλά τα χωράφια "μου".



http://1.bp.blogspot.com/-sSDHfOzIxZc/TX_jvQtOiuI/AAAAAAAABvM/D83R_XxfxKg/s400/elgin.jpg 

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ  τους "ομήρους'' του παγκόσμιου συμβόλου του πολιτισμού που κρατάτε φυλακισμένους στα μουσεία όλου του κόσμου.
Μόνο στο "περιούσιο τόπο" που τα γέννησε μπορούν να ενεργοποιήσουν το Λαμπερό Φως του Πολιτισμού.






Στο τελευταίο  βίντεο STEPHEN FRY ο συγγραφέας και  ηθοποιός  στην ομιλία του, τάσσεται υπέρ της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα
             
                                                                




Κι επειδή χθες 5/6 ήταν η Παγκόσμια Ημερά Περιβάλοντος ας μην λησμονούμε ότι, ο άνθρωπος είναι για την γη, όχι η γη για τον άνθρωπο.